جایگاه تاریخ در تفکر و آثار ابن خلدون

ابن خلدون، مورخ، جامعه شناس و فیلسوف نامدار جهان اسلام، جایگاهی بی بدیل برای تاریخ در نظام فکری خود قائل بود. او تاریخرا نه صرف ا مجموعه ای از روایات گذشتگان، بلکه علمی جامع و پویا می دانست که قادر به تبیین قوانین حاکم بر جوامع انسانی و پیش بینی تحولات آینده است. در اندیشه ابن خلدون، تاریخ آینه ای است که در آن می توان ریشه های قدرت، سقوط دولت ها، علل ظهور تمدن ها و انحطاط آن ها را مشاهده کرد. او با ابداع روشی نوآورانه در تحلیل تاریخی، بر ضرورت درک عوامل اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و جغرافیایی در شکل گیری وقایع تاکید داشت و بدین ترتیب، تاریخ را از رویکرد صرف ا روایی به علمی تحلیلی و،» عصبیت « گنجینه ای ارزشمند از این دیدگاه است که در آن، مفاهیمی چون ،» مقدمه « جامعه شناختی ارتقا بخشید. آثار او، به ویژه را در چارچوب تحولات تاریخی بررسی می کند. ابن خلدون با تکیه بر خردگرایی و مشاهده » اقلیم « و » شهرنشینی « ،» دولت « تجربی، علم تاریخ را ابزاری قدرتمند برای شناخت انسان و جامعه و راهنمایی حاکمان و اندیشمندان در مسیر هدایت جامعه به سوی صلاح و فلاح معرفی می کند.

کلیدواژه ها:

ابن خلدون ، تاریخ ، جامعه شناسی ، مقدمه ، عصبیت ، دولت ، تمدن ، فلسفه تاریخ.