تبیین ساختاری مدل اکوسیستم پایدار مدیریت منابع انسانی با رویکرد همگرایی های فرهنگی در نظام بهداشت و درمان کشور؛ رویکردی آمیخته

هدف این پژوهش، تبیین ساختاری مدل اکوسیستم پایدار مدیریت منابع انسانی با رویکرد همگرایی های فرهنگی در نظام بهداشت و درمان کشور؛ رویکردی آمیخته است. این پژوهش با طرح آمیخته (کیفی–کمی) انجام شد. در بخش کیفی، با استفاده از رویکرد نظریه داده بنیاد و انجام ۱۲ مصاحبه عمیق نیمه ساختاریافته با خبرگان دانشگاهی (۶ نفر) و سازمانی حوزه سلامت (۶ نفر)، داده ها گردآوری و تحلیل گردید. مفاهیم از طریق کدگذاری باز، محوری و انتخابی استخراج شدند و مقوله محوری «اکوسیستم پایدار مدیریت منابع انسانی با رویکرد همگرایی های فرهنگی» شکل گرفت. در بخش کمی، بر اساس یافته های کیفی، پرسشنامه ای محقق ساخته تدوین و میان ۳۷۴ نفر از کارکنان و مدیران سازمان های بهداشتی و درمانی کشور توزیع شد. داده ها با استفاده از نرم افزار Smart PLS تحلیل و برازش مدل مفهومی بررسی گردید. نتایج نشان داد که اکوسیستم پایدار منابع انسانی زمانی تحقق می یابد که مولفه های عدالت سازمانی، یادگیری جمعی و انسجام فرهنگی در سطوح فردی و سازمانی به صورت هم افزا عمل نمایند. همگرایی فرهنگی میان گروه های حرفه ای و بومی، از طریق مشارکت هویتی، احترام متقابل و تطبیق ارزش های کاری، شرط اصلی پایداری نیروی انسانی شناخته شد. پیامدهای این اکوسیستم در سه سطح فردی، سازمانی و ملی قابل مشاهده است. این پژوهش با ارائه الگویی نظری–کاربردی، چارچوبی بومی برای سیاست گذاری یکپارچه منابع انسانی در نظام سلامت ایران فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

مدیریت منابع انسانی پایدار ، اکوسیستم منابع انسانی ، همگرایی فرهنگی ، نظام بهداشت و درمان.