از گونه شناسی محله ای تا سیاست گذاری شهری : بازتعریف راهبردهای توسعه پایدار در بستر سکونت تهران

تحولات شتابان شهری در کلانشهر تهران، منجر به شکل گیری الگوهای متنوعی از سکونت و محلات مسکونی شده است که در بسیاری موارد، با سیاست ها و راهبردهای توسعه شهری هم راستا نبوده اند. در این میان، فقدان درک عمیق از ویژگی های بومی محلات و شیوه های زیست ساکنان، یکی از چالش های اساسی در تحقق توسعه پایدار شهری به شمار می رود. این پژوهش با هدف بازتعریف ارتباط میان گونه شناسی محله ای و سیاست گذاری شهری، به تحلیل الگوهای سکونتی در محلات شهری تهران می پردازد.روش پژوهش مبتنی بر مشاهده سیستماتیک و تحلیل تطبیقی گونه های محله ای منتخب است که بر پایه مجموعه ای از شاخص های کالبدی، اجتماعی و عملکردی استخراج شده اند. یافته ها نشان می دهد که برخی از گونه های محله ای دارای ظرفیت های بالاتری در زمینه سازش پذیری، شکل گیری تعاملات اجتماعی و پایداری زیست محیطی هستند، در حالی که سیاست های یکسان نگر شهری، اغلب این تفاوت های ساختاری و زیستی را نادیده می گیرند.نتایج پژوهش بر ضرورت ترجمه یافته های گونه شناسانه به چارچوب های سیاست گذاری شهری تاکید دارد و نشان می دهد که بهره گیری از الگوهای بومی سکونت می تواند به تدوین راهبردهای منعطف تر و زمینه مندتر در حوزه مدیریت شهری منجر شود. این مقاله با ارائه رویکردی میان رشته ای، تلاش دارد پیوندی موثر میان تحلیل فضایی محلات و تصمیم سازی شهری برقرار کرده و زمینه ای برای بازاندیشی در سیاست های توسعه پایدار سکونت در کلانشهر تهران فراهم آورد

کلیدواژه ها:

گونه شناسی محله ای ، سیاست گذاری شهری ، توسعه پایدار ، سکونت ، کلانشهر تهران