نقش مدیریت بحران شهری در افزایش تاب آوری شهرها در برابر مخاطرات طبیعی

افزایش شدت و تکرار مخاطرات طبیعی در دهه های اخیر، ضرورت بازنگری در نظام های مدیریت شهری و ارتقای تاب آوری شهری را به یکی از محورهای اصلی سیاست گذاری شهری تبدیل کرده است. در این میان، مدیریت بحران شهری به عنوان سازوکار اصلی کاهش آسیب پذیری و افزایش ظرفیت سازگاری شهرها، نقش تعیین کننده ای دارد. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش مدیریت بحران شهری در ارتقای تاب آوری شهرها در برابر مخاطرات طبیعی است.روش پژوهش از نوع کاربردی و توصیفی–تحلیلی با رویکرد کمی است. جامعه آماری شامل کارشناسان مدیریت شهری و اعضای ستاد مدیریت بحران بوده و ۳۰۰ نفر به روش نمونه گیری طبقه ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسش نامه استاندارد مدیریت بحران شهری و تاب آوری شهری است. داده ها با استفاده از آزمون های همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند.نتایج نشان داد بین مدیریت بحران شهری و تاب آوری شهری رابطه مثبت و معنادار وجود دارد (r = ۰.۷۱, p < ۰.۰۱). همچنین ۵۰ درصد از تغییرات تاب آوری شهری توسط مولفه های مدیریت بحران قابل تبیین است.

کلیدواژه ها:

مدیریت بحران شهری ، تاب آوری شهری ، مخاطرات طبیعی ، حکمرانی شهری ، کاهش آسیب پذیری