کاربرد اصول نوشهرسازی در بازآفرینی و احیای بافت های تاریخی نمونه مورد مطالعه: محله خواهرامام شهر رشت

بافت های تاریخی به عنوان بخش مهمی از هویت و ساختار شهرهای ایرانی، در گذر زمان به دلیل فرسودگی کالبدی، کاهش فعالیت های اجتماعی و تغییر کاربری ها دچار افت کیفیت و کارکرد شده اند. نوشهرسازی به عنوان رویکردی نو در برنامه ریزی شهری، با تکیه بر اصول انسان محوری، اختلاط کاربری ها، تقویت فضاهای عمومی و حفظ میراث تاریخی، ظرفیت قابل توجهی در بازآفرینی این بافت ها دارد. در این مقاله، کاربرد اصول نه گانه نوشهرسازی در راستای احیای محله تاریخی خواهر امام شهر رشت مورد بررسی قرار گرفته است. محله خواهرامام از اولین محلات شهر رشت و مرکز بافت تاریخی شهر است که هم به لحاظ قدمت و هم به لحاظ موقعیت و ویژگی های جغرافیایی و طبیعی، مسائل و مشکلات و نیز پتانسیل ها و امکاناتی را دارا می باشد.از مهم ترین مشکلات این محله فرسودگی بافت تاریخی،کمبود خدمات محله ای مطابق با نیاز ساکنین و عدم تطابق ساخت و ساز اخیرآن با هویت تاریخی این بافت است. روش تحقیق توصیفی–تحلیلی بوده و داده ها از طریق مطالعات کتابخانه ای، بررسی اسناد و برداشت میدانی گردآوری شده اند. نتایج نشان می دهد که محله خواهر امام با وجود ارزش های تاریخی و هویتی، در تحقق برخی اصول نوشهرسازی از جمله توسعه حمل ونقل همگانی، اختلاط کاربری ها و ساماندهی فضاهای عمومی ضعف هایی دارد؛ اما در حوزه هایی نظیر حفظ میراث تاریخی و تقویت پیاده مداری دارای ظرفیت مطلوبی برای ارتقا است. بنابراین، به کارگیری اصول نوشهرسازی می تواند زمینه ساز احیا و بازآفرینی کالبدی–اجتماعی محله بوده و منجر به ارتقای کیفیت زندگی، بازگشت سرزندگی و حفظ هویت تاریخی آن شود.

کلیدواژه ها:

: محله ، نوشهرسازی ، بافت تاریخی ، محله خواهرامام ، شهر رشت.