مدل سازی سیستم های برنامه ریزی و هماهنگی در معاونت خدمات شهری شهرداری شیراز با رویکرد مهندسی صنایع

پژوهش حاضر با هدف مدل سازی سیستم های برنامه ریزی و هماهنگی در معاونت خدمات شهری شهرداری شیراز با رویکرد مهندسی صنایع انجام شد. مسئله اصلی پژوهش، وجود ناهماهنگی میان واحدهای اجرایی، ضعف در جریان اطلاعات، ابهام در فرایندها و پیامدهای آن بر کاهش اثربخشی و بهره وری در نظام خدمات شهری بود. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی-پیمایشی از نوع همبستگی و به صورت مقطعی است. جامعه آماری پژوهش را مدیران و کارکنان معاونت خدمات شهری شهرداری شیراز تشکیل دادند که نمونه مورد مطالعه با استفاده از فرمول کوکران و به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای متناسب انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه محقق ساخته مبتنی بر طیف پنج درجه ای لیکرت بود که روایی آن از طریق روایی صوری، محتوایی و سازه و پایایی آن با استفاده از آلفای کرونباخ تایید شد. داده ها با بهره گیری از آمار توصیفی و استنباطی، ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی تحلیل شدند. یافته ها نشان داد کیفیت برنامه ریزی عملیاتی بر اثربخشی هماهنگی تاثیر مثبت و معنادار دارد (β=۰.۶۱, R²=۰.۳۷, p<۰.۰۰۱‎). همچنین، یکپارچگی اطلاعات و شفافیت فرایندها بر عملکرد سیستم برنامه ریزی و هماهنگی اثر مثبت و معناداری داشتند (به ترتیب β=۰.۴۲ ‎و‎ β=۰.۳۵‎، β=۰.۳۵‎، ‎ ۰.۴۸=R²‎). افزون بر این، به کارگیری رویکردهای مهندسی صنایع نیز هم زمان موجب افزایش بهره وری (β=۰.۵۸, R²=۰.۳۴, p<۰.۰۰۱‎) و کاهش ناهماهنگی (β=۰.۵۴, R²=۰.۲۹, p<۰.۰۰۱‎) شد. در نتیجه، بهبود عملکرد معاونت خدمات شهری بیش از آنکه صرفا به افزایش منابع وابسته باشد، به طراحی فرایندهای منسجم، تقویت جریان اطلاعات، شفاف سازی روابط کاری و استفاده از رویکردهای مهندسی صنایع در برنامه ریزی و هماهنگی وابسته است.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی عملیاتی ، هماهنگی سازمانی ، یکپارچگی اطلاعات ، مهندسی صنایع ، خدمات شهری.