تحلیل عوامل اجتماعی، اقتصادی و روانی موثر بر بزه دیدگی زنان بی سرپرست در جرم سرقت مقرون به آزار

هدف این پژوهش، بررسی عواملی است که در بزه دیدگی زنان بی سرپرست در برابر سرقت مقرون به آزار نقش دارند. این مطالعه با رویکردی توصیفی-تحلیلی انجام شده و نشان می دهد که عواملی مانند فقر، نبود حمایت اجتماعی کافی، ویژگی های جنسیتی، سکونت در مناطق با نرخ بالای جرم، کمبود دانش حقوقی و ضعف در اجرای موثر قوانین، احتمال قربانی شدن این زنان را افزایش می دهد. در حوزه حقوق جزا، ماده ۲۵۶ قانون مجازات اسلامی (۱۳۹۲) با جرم انگاری سرقت مقرون به آزار و تعیین مجازات های شدید، رویکردی مبتنی بر تنبیه اتخاذ کرده است؛ اما فقدان سیاست های کیفری ویژه برای حمایت از گروه های آسیب پذیر مانند زنان بی سرپرست، کارایی این مقررات را کاهش می دهد. از منظر جرم شناسی نیز نظریه ها نشان می دهند که نبود نگهبان یا حمایت کننده موثر و حضور در فضاهای پرخطر، این زنان را به اهدافی آسان برای مرتکبان جرم تبدیل می کند. شرایطی مانند بیکاری و فقر آنها را به سمت موقعیت های ناامن سوق داده و فقدان پشتیبانی خانوادگی و اجتماعی، میزان آسیب پذیری شان را بیشتر می سازد. برای کاهش این نوع بزه دیدگی، انجام اصلاحات قانونی مانند ایجاد شعب تخصصی یا ارائه خدمات حقوقی رایگان، می تواند حمایت از این قشر را تقویت کند. علاوه بر آن، بهبود نظارت اجتماعی و اجرای قاطع قوانین قادر است از جسارت مجرمان بکاهد. در نهایت، همکاری هماهنگ میان نهادهای دولتی، پلیسی و اجتماعی و تدوین سیاست های حمایتی و پیشگیرانه، همراه با توجه به مبانی فقهی و جرم شناختی، می تواند از میزان آسیب پذیری زنان بی سرپرست کاسته و امنیت آنان را در برابر سرقت مقرون به آزار افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

سرقت ، ‎ ‎سرقت‎ ‎مقرون‎ ‎به‎ ‎آزار ، ‎ ‎بزهکاری ، ‎ ‎بزهکاری‎ ‎زنان ، ‎ ‎بزه‎ ‎دیدگی‎ ‎زنان‎.‎