کاربرد کاریزمای معکوس در توانمندسازی رهبران منابع انسانی

هدف اصلی این تحقیق، ارزیابی و تبیین چگونگی پیاده سازی و اثربخشی مفهوم کاریزمای معکوس در ارتقاء توانمندی های رهبران منابع انسانی در سازمان های مدرن است؛ رویکردی که برخلاف رهبری کاریزماتیک سنتی، بر توانمندسازی فعالانه پیروان، اعطای استقلال به آن ها و ایجاد محیطی متمرکز بر رشد و توسعه فردی و تیمی تاکید دارد. برای دستیابی به این هدف، از روش تحقیق کیفی داده بنیاد با رویکرد گلیزر استفاده شده است. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۱۸ نفر از متخصصان برجسته منابع انسانی، پژوهشگران دانشگاهی و مدیران ارشد جمع آوری و تحلیل گردید. تحلیل داده های کیفی منجر به شناسایی چهار مقوله و به هم پیوسته شامل تقویت عاملیت و خودکارآمدی کارکنان؛ پرورش انگیزش درونی و تعهد سازمانی؛ ایجاد و توسعه اکوسیستم حمایتی رهبری و فعال سازی و تسهیل رشد مقیاس پذیر سازمانی از طریق توانمندسازی شد. یافته ها به وضوح نشان می دهند که کاریزمای معکوس با تغییر پارادایم رهبری از محوریت فردی به تسهیل گری جمعی، قادر است اثربخشی رهبران منابع انسانی را به طور چشمگیری بهبود بخشد. این رویکرد نه تنها به ایجاد فرهنگ سازمانی مشارکتی و یادگیرنده کمک می کند، بلکه منجر به افزایش انعطاف پذیری، سازگاری و خوداتکایی سازمان در مواجهه با چالش های محیطی پیچیده شده و در نهایت، مشارکت فعالانه کارکنان، نوآوری مستمر و ارتقاء عملکرد کلی سازمان را به ارمغان می آورد.

کلیدواژه ها:

کاریزمای معکوس ، مدیریت منابع انسانی ، توانمندسازی رهبری ، توسعه سازمانی ، مدیریت استعداد