نقش تنظیم هیجان و تاب آوری روان شناختی در پیش بینی فرسودگی شغلی کارکنان سازمان های دولتی

در فرسودگی شغلی یکی از مهم ترین پیامدهای استرس مزمن در محیط های کاری است که به ویژه در سازمان های دولتی می تواند منجر به کاهش بهره وری، افت کیفیت خدمات و آسیب به سلامت روان کارکنان شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش تنظیم هیجان و تاب آوری روان شناختی در پیش بینی فرسودگی شغلی کارکنان سازمان های دولتی انجام شد. این مطالعه از نظر روش، توصیفی-همبستگی و از نظر هدف کاربردی بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه کارکنان سازمان های دولتی شهر تهران در سال ۱۴۰۴ بود که از میان آنان ۳۰۲ نفر به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه فرسودگی شغلی ماسلاچ، پرسشنامه تنظیم هیجان گراس و جان و مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون گردآوری شد. برای تحلیل داده ها از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه همزمان استفاده گردید. نتایج نشان داد باز ارزیابی شناختی و تاب آوری روان شناختی رابطه منفی و معناداری با فرسودگی شغلی دارند، در حالی که سرکوب هیجانی رابطه مثبت و معناداری نشان داد (p<۰/۰۱‎). همچنین نتایج رگرسیون حاکی از آن بود که تنظیم هیجان و تاب آوری روان شناختی در مجموع ۵۰ درصد از واریانس فرسودگی شغلی را تبیین می کنند و تاب آوری قوی ترین پیش بین منفی فرسودگی است. یافته های پژوهش بر اهمیت تقویت مهارت های تنظیم هیجان و ارتقای تاب آوری به عنوان راهبردهای موثر در پیشگیری از فرسودگی شغلی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

فرسودگی شغلی ، تنظیم هیجان ، تاب آوری روان شناختی ، کارکنان سازمان های دولتی ، سلامت شغلی