تاثیر سبک فرزندپروری مقتدرانه بر کاهش کمال گرایی ناسازگار

کمال گرایی ناسازگار به عنوان یک ویژگی شخصیتی چندوجهی، با اختلالات روان شناختی متعددی همراه است و شناسایی عوامل پیشیننده آن اهمیت ویژه ای دارد. هدف این پژوهش بررسی رابطه بین سبک فرزندپروری مقتدرانه و کمال گرایی ناسازگار در فرزندان مدارس شهر تهران بود. روش پژوهش توصیفی-همبستگی و جامعه آماری شامل کلیه والدین دارای فرزند در سنین مدرسه (۷ تا ۱۵ سال) در مناطق مختلف تهران بود. حجم نمونه ۳۵۰ نفر برآورد شد که به روش خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه های استاندارد «سبک های فرزندپروری پاورس» و «کمال گرایی هوییت و فلت» بود که روایی و پایایی مطلوبی داشتند. یافته های حاصل از تحلیل آمار توصیفی نشان داد که میانگین نمره سبک فرزندپروری مقتدرانه ۳/۸۵ و میانگین نمره کمال گرایی ناسازگار ۳/۱۲ بود. همچنین انحراف معیار بالاتر برای کمال گرایی ناسازگار نشان دهنده تنوع زیاد در سطوح این ویژگی در نمونه مورد مطالعه است. نتایج حاکی از آن بود که اگرچه گرایش کلی به سبک مقتدرانه وجود دارد، اما کمال گرایی ناسازگار همچنان چالشی قابل توجه است. این پژوهش تاکید می کند که ترویج سبک فرزندپروری مقتدرانه با تعادل میان حمایت عاطفی و کنترل منطقی، می تواند به عنوان عاملی محافظتی در کاهش علائم کمال گرایی ناسازگار عمل کند. بنابراین، آموزش مهارت های تربیتی مثبت به والدین و اصلاح الگوهای ارتباطی خانوادگی ضرورتی اجتناب ناپذیر برای ارتقای سلامت روان کودکان است.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: سبک فرزندپروری مقتدرانه ، کمال گرایی ناسازگار ، سلامت روان کودک ، تربیت فرزند ، خانواده