حیات حیاط

ما در خانه ها قد می کشیم و با بزرگ شدن، خیال ها و رویاهایمان نیز با معنای "مکان" گره می خورند. خاطرات ما، همیشه با فضاها و رویدادهای زندگی پیوندی ناگسستنی دارد. در کودکی، روزشماری های ما برای رسیدن به خانه پدربزرگ در روستا، از یک اشتیاق ساده فراتر بود؛ آنجا خانه، رنگ و بوی خاص خود را داشت و برخلاف خانه های نوساز شهری، مملو از شگفتی بود. امروز پس از گذشت سال ها، با نگاه یک معمار می فهمم که آن خانه، حیات داشت و تمام داستان زندگی در حیاطش رقم می خورد؛ حیاطی که پاسخگوی تمام نیازهای ما، از بازی و تفریح تا شب نشینی و خواب تابستانی بود. معماری، تجسم و شکل دهنده جوهره زندگی است و در این میان، خانه ظرفی است برای جای دادن زیست انسانی. با این حال، در آغاز قرن بیست و یکم، جهان با چالش توسعه ناپایدار روبروست؛ از رشد جمعیت و مصرف انرژی گرفته تا تغییرات اقلیمی که منجر به دگرگونی در الگوهای خانه سازی شده است. این توسعه ناپایدار، چه آگاهانه و چه ناآگاهانه، بر معماری نیز سایه افکنده است. به نظر می رسد در پی سودجویی های اقتصادی، آن الگوهای منحصر به فرد و کارآمد از دست رفته یا به درستی درک نشده اند. پژوهش حاضر، با نگاهی به "حیاط" در خانه، بر این فرض استوار است که حیاط، قلب سازمان دهنده چیدمان فضایی و شیرازه خانه است. یافته های تحقیق نشان می دهد که حیاط، به عنوان پل ارتباطی میان خانه های سنتی و معاصر، نقشی کلیدی در مقیاس انسانی ایفا می کند. از این رو، شناخت و بازشناسی الگوی حیاط می تواند راهگشای بازگشت این الگوی پایدار باشد که گویی در معماری معاصر و خانه های آینده، "حلقه گمشده" است.

کلیدواژه ها:

ب معماری ، معماری سبز ، تعامل معماری با طبیعت ، حیاط ، حیاط در ارتفاع