نقد ساختار شخصیت در روان شناسی براساس آموزه های قرآنی

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 15

فایل این مقاله در 30 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_SIP-20-40_001

تاریخ نمایه سازی: 5 خرداد 1405

چکیده مقاله:

چکیده گستردهمقدمه و اهداف: بررسی ساختار شخصیت از محوری ترین موضوعات روان شناسی معاصر است؛ با این حال، نظریه های موجود در این حوزه عمدتا بر پایه های انسان شناختی مکاتب غربی شکل گرفته و از تصویر جامعی فاصله دارند که آموزه های وحیانی از حقیقت چندبعدی انسان را ارائه می دهند. این پژوهش با هدف نقد بنیادین ساختارهای شخصیت در روان شناسی معاصر، براساس چارچوب هستی شناختی قرآن کریم انجام شده است. سوال اصلی پژوهش این است که مهم ترین کاستی های ساختارهای رایج شخصیت (مانند نظریه های فروید، یونگ، آلپورت و راجرز) از دیدگاه قرآن چیست و چگونه می توان با تکیه بر آیات و تفاسیر معتبر، مسیری برای تکامل و اصلاح این ساختارها ترسیم کرد. فرضیه محوری آن است که روان شناسی معاصر به دلیل غفلت از ابعاد پیش زادی، معنوی و فرادنیایی انسان، قادر به ارائه ساختاری جامع و منطبق با واقعیت انسان نیست.روش: این پژوهش از نوع بنیادی نظری و با روش کتابخانه ای تحلیلی انجام شده است. رویکرد حاکم بر تحلیل، روش استنطاقی (پرسشگری فعال از متن) است که از سوی شهید صدر ارائه شده است. در این روش، پژوهشگر با طرح پرسش های مشخص از متن قرآن به استنباط مبانی قرآنی می پردازد. فرایند تحقیق در دو مرحله اصلی انجام شد: ۱. گردآوری و مطالعه مهم ترین نظریه های ساختار شخصیت در روان شناسی معاصر (شامل فروید، یونگ، آلپورت، راجرز، برن و دیگران)؛ ۲. استنباط و استخراج مولفه های ساختار شخصیت از آیات قرآن کریم و تفاسیر معتبر (مانند المیزان علامه طباطبایی و تفسیر تسنیم آیت الله جوادی آملی). سپس داده های حاصل از این دو حیطه در مقابل یکدیگر قرار گرفتند و از راه تحلیل منطقی، نظریه های روان شناختی با معیارهای قرآنی نقد و ارزیابی شدند.نتایج: یافته های پژوهش نشان می دهد که ساختارهای شخصیت در روان شناسی معاصر، با وجود دقت در توصیف برخی ابعاد، با پنج کاستی اساسی و بنیادین مواجه اند:۱. غفلت از دوره پیش زادی: این ساختارها دوره جنینی و تاثیر آن بر سرشت و شخصیت را نادیده می گیرند؛ درحالی که هم یافته های روان شناسی رشد و هم آیات قرآن (مانند مومنون، ۱۲-۱۴) بر اهمیت این مرحله تاکید دارند.۲. بخشی نگری و نادیده گرفتن بعد معنوی: هر نظریه تنها بر یک بعد (هیجان، شناخت، عصبی) متمرکز شده و بعد معنوی به عنوان جزء اصیل شخصیت مورد غفلت قرار گرفته است.۳. غفلت از ساحت فرادنیایی (روح): این نظریه ها انسان را به ساحت مادی محدود می کنند؛ درحالی که قرآن به صراحت از ترکیب روح الهی با جسم (سجده، ۷-۹) و وجود عوالم سه گانه دنیا، برزخ و آخرت برای انسان سخن می گوید.۴. ناتوانی در تبیین مفاهیم تحول بخش دینی: مفاهیمی مانند توبه، شفاعت، احباط و تکفیر که در قرآن آمده و سبب تحول ناگهانی یا تدریجی در شخصیت می شوند، در چارچوب این ساختارها تبیین پذیر نیستند.۵. عدم توجه به «خود خداسو» به عنوان هسته مرکزی: هسته شخصیت در این نظریه ها، «خود» (Ego/Self) است؛ درحالی که از دیدگاه قرآن، هسته واقعی شخصیت انسان، «صورت الهی» یا «خود خداسو» اوست که بیانگر فقر ذاتی و ربط وجودی انسان به خداوند است (فاطر، ۱۵؛ انشقاق، ۶).بحث و نتیجه گیری: این نقدها نشان می دهد روان شناسی معاصر به دلیل مبانی انسان شناختی محدود خود، فاقد چارچوبی جامع برای توصیف حقیقت چندلایه و سیال انسان است؛ در مقابل، آموزه های قرآنی با تاکید بر این موارد الگویی پویا، یکپارچه و فراعالمی از ساختار شخصیت ارائه می دهند: الف) تداوم سیر شخصیت از پیش از دنیا تا پس از آن؛ ب) ترکیب ابعاد جسمانی، روانی، اجتماعی و معنوی؛ ج) نقش محوری رابطه انسان با خدا در شکل دهی به هویت و رفتار و د) امکان تحولات بنیادین (مانند توبه).نتیجه گیری نهایی این است که برای دستیابی به نظریه ای واقع نگر از شخصیت، لازم است روان شناسی با حفظ دستاوردهای تجربی خود، مبانی هستی شناختی خویش را با الهام از قرآن کریم بازتعریف کند و ساختاری را بپذیرد که «دوره پیش زادی»، «بعد معنوی و روحانی»، «سیر فرادنیایی» و «محوریت رابطه با خدا» را به عنوان ارکان اصلی شخصیت انسان به رسمیت بشناسد. این پژوهش مسیر حرکت به سمت «روان شناسی قرآن بنیان» با ساختاری توسعه یافته و جامع را ترسیم می کند.تقدیر و تشکر: در پایان نویسندگان این پژوهش از داوران ارجمند و دست اندرکاران انتشار نشریه که زمینه ساز نشر این تلاش فکری بوده اند، صمیمانه سپاسگزاری می کنند؛ همچنین قدردان مسئولان پژوهشگاه حوزه و دانشگاه هستیم که با پذیرش رویکرد بین رشته‎ای قرآن و روان شناسی، زمینه را برای گفتگوی جدی میان دانش روان شناسی و آموزه های وحیانی فراهم می سازند. امید است این پژوهش گامی مفید در جهت بازتولید دانشی باشد که هم با حقیقت انسان سازگار باشد و هم در خدمت رشد معنوی و روانی جامعه قرار گیرد.تعارض منافع: نویسندگان این مقاله هیچ گونه تعارض منافع در ارتباط با انتشار این پژوهش ندارند.

کلیدواژه ها:

نویسندگان

مرتضی عزیزی

دانشجوی دکترا، جامعه المصطفی العالمیه، قم، ایران

محمد کاویانی

دانشیار، روانشناسی، پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، قم، ایران

سید عیسی مسترحمی

دانشیار، علم و قرآن، جامعه المصطفی العالمیه، قم، ایران

مراجع و منابع این مقاله:

لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :
  • * قرآن کریم، ترجمه مکارم شیرازی (۱۳۷۸)، قم: انتشارات مدرسه ...
  • احمدی، ع. ا. (۱۳۶۸). روان‎شناسی شخصیت از دیدگاه اسلامی، تهران: ...
  • بشیری، ا. (۱۳۹۷). روان‎شناسی شخصیت (نظریه‎های شخصیت با نگرش به ...
  • بشیری، ا. (۱۳۹۸). «ساختار شخصیت از دیدگاه قرآن و روان‎شناسی ...
  • پارگامنت، ک. (۱۳۹۹). روان‎درمانگری یکپارچه معنوی، ترجمه علیرضا ظهیرالدین، مسعود ...
  • جان‎بزرگی، م. و نوری، ن. (۱۳۹۴). نظریه‎های بنیادین روان‎درمانگری و ...
  • جان‎بزرگی، م. (۱۴۰۲). روان‎شناسی شخصیت، قم: پژوهشگاه حوزه و دانشگاه ...
  • جوادی آملی، ع. (۱۳۷۲). انسان در اسلام، قم: مرکز نشر ...
  • حافظ‎نیا، م. (۱۳۹۱). مقدمه‎ای بر روش تحقیق در علوم انسانی، ...
  • خمینی، ر. (۱۳۸۸). تقریرات فلسفه، تهران: موسسه تنظیم و نشر ...
  • دهخدا، ع. ا. (۱۳۷۷). لغت‎نامه دهخدا، تهران: دانشگاه تهران ...
  • دیرکس، ه. (۱۳۸۴). انسان‎شناسی فلسفی، ترجمه م. بهشتی، تهران: هرمس ...
  • رفیعی هنر، ح. (۱۳۹۵). روان‎شناسی مهار خویشتن با نگرش اسلامی، ...
  • سهرابی‎فر، م. ت. (۱۳۹۴). چیستی انسان در اسلام، تهران: پژوهشگاه ...
  • شاملو، س. (۱۳۸۲). روان‎شناسی شخصیت، تهران: رشد ...
  • شجاعی، م. و حیدری، م. (۱۳۸۹). نظریه‎های انسان سالم با ...
  • شجاعی، م. (۱۳۹۶). شخصیت از دیدگاه صفات، نظریه‎های روانشناختی و ...
  • شجاعی، م. (۱۳۹۷). روانشناسی در قرآن و حدیث، قم: پژوهشگاه ...
  • شجاعی، م. (۱۴۰۲). روان‎شناسی شخصیت، قم: انتشارات المصطفیn ...
  • شریفی‎نیا، م. ح. (۱۳۹۸). چهره جان؛ خودشناسی با رویکرد یکپارچه ...
  • شفیع‎آبادی، ع. و ناصری، غ. (۱۳۸۵). نظریه‎های مشاوره و روان‎درمانی، ...
  • شولتز، د. و شولتز، س. (۱۳۷۸). نظریه‎های شخصیت، ترجمه ی. ...
  • صدر، م. ب. (۱۴۴۰ق). المدرسه القرآنیه قم: دارالصدر ...
  • طباطبایی، م. ح. (۱۳۷۰). رسائل توحیدی، ترجمه ع. شیروانی، قم: ...
  • طباطبایی، م. ح. (۱۴۲۸ق). تفسیر المیزان، بیروت: الاعلمی ...
  • علائی‎نژاد و همکاران. (۱۳۹۷)، «بررسی تطبیقی ساختار شخصیت و ابعاد ...
  • کارلسون، ن. (۱۳۷۹). روان‎شناسی فیزیولوژیک، ترجمه ا. ارضی و همکاران، ...
  • کاویانی، م. (۱۳۹۸). روان‎شناسی در قرآن؛ بنیان‎ها و کاربردها، قم: ...
  • کاویانی، م. (۱۴۰۲). مروری بر واژه‎های روان‎شناختی در قرآن، قم: ...
  • مطهری، م. (۱۳۹۰). مجموعه آثار، تهران: صدرا ...
  • معین، م. (۱۳۷۵). فرهنگ فارسی، تهران: امیرکبیر ...
  • میزیاک، ه. و استاوت‎سکستون، و. (۱۳۷۶). تاریخچه و مکاتب روان‎شناسی، ...
  • نورعلیزاده، م. (۱۳۹۵). شخصیت متعالی و سلامت روانی در پرتو ...
  • وست، و. (۱۳۸۳). روان‎درمانی و معنویت، ترجمه ش. شهیدی و ...
  • هارلوک، ا. ب. (۱۳۹۱). روان‎شناسی شخصیت، ترجمه پ. شریفی درآمدی ...
  • منصوری، ز. و نصیری، ر. (۱۳۹۹). «نقش تربیتی مادر بر ...
  • Aḥmadī, ʿA. A. (۱۳۶۸ H.sh./۱۹۸۹). Ravānshināsī-yi shakhṣiyat az dīdgāh-i Islāmī ...
  • ʿAlāʾīnizhād, M. et al. (۱۳۹۷ H.sh./۲۰۱۸). "Barrasī-yi taṭbīqī-yi sākhtār-i shakhṣiyat ...
  • Allport, G. W. (۱۹۳۷). Personality: A psychological interpretation. New York: ...
  • Bashīrī, A. (۱۳۹۷ H.sh./۲۰۱۸). Ravānshināsī-yi shakhṣiyat (naẓariyyihā-yi shakhṣiyat bā nigarish ...
  • Bashīrī, A. (۱۳۹۸ H.sh./۲۰۱۹). "Sākhtār-i shakhṣiyat az dīdgāh-i Qurʾān va ...
  • Berk, L. E. (۲۰۱۷). Development through the lifespan (۷th ed.). ...
  • Dihkhudā, ʿA. A. (۱۳۷۷ H.sh./۱۹۹۸). Lughatnāmih-ʾi Dihkhudā [Dehkhoda dictionary]. Tehran: ...
  • Dirkx, H. (۱۳۸۴ H.sh./۲۰۰۵). Insānshināsī-yi falsafī [Philosophical anthropology] (M. Bihishtī, ...
  • Feist, J., & Feist, G. J. (۲۰۰۹). Theories of personality ...
  • Goldberg, L. R. (۱۹۹۳). The structure of phenotypic personality traits. ...
  • Ḥāfiẓnīyā, M. (۱۳۹۱ H.sh./۲۰۱۲). Muqaddamihʾī bar ravish-i taḥqīq dar ʿulūm-i ...
  • Hārlūk, I. B. (۱۳۹۱ H.sh./۲۰۱۲). Ravānshināsī-yi shakhṣiyat [Personality psychology] (P. ...
  • Jānbuzargī, M. (۱۴۰۲ H.sh./۲۰۲۳). Ravānshināsī-yi shakhṣiyat [Personality psychology]. Qom: Pizhūhishgāh-i ...
  • Jānbuzargī, M., & Nūrī, N. (۱۳۹۴ H.sh./۲۰۱۵). Naẓariyyihā-yi bunyādīn-i ravāndarmānī ...
  • Javādī Āmulī, ʿA. (۱۳۷۲ H.sh./۱۹۹۳). Insān dar Islām [The human ...
  • Kārlusun, N. (۱۳۷۹ H.sh./۲۰۰۰). Ravānshināsī-yi fīzyūlūzhīk [Physiological psychology] (A. Arẓī ...
  • Kāvyānī, M. (۱۳۹۸ H.sh./۲۰۱۹). Ravānshināsī dar Qurʾān; bunyānhā va kārburdhā ...
  • Kāvyānī, M. (۱۴۰۲ H.sh./۲۰۲۳). Murūrī bar vāzhihā-yi ravānshinākhtī dar Qurʾān ...
  • Khomeynī, R. (۱۳۸۸ H.sh./۲۰۰۹). Taqrīrāt-i falsafah [Philosophical lectures] (Vol. ۳). ...
  • Manṣūrī, Z., & Naṣīrī, R. (۱۳۹۹ H.sh./۲۰۲۰). "Naqsh-i tarbiyatī-yi mādar ...
  • Mervielde, I., & De Fruyt, F. (۲۰۰۰). The Big Five ...
  • Mīzyāk, H., & Stūt-Sikstun, V. (۱۳۷۶ H.sh./۱۹۹۷). Tārīkhchih wa makātib-i ...
  • Muʿīn, M. (۱۳۷۵ H.sh./۱۹۹۶). Farhang-i Fārsī [Persian dictionary]. Tehran: Amīr ...
  • Muṭahharī, M. (۱۳۹۰ H.sh./۲۰۱۱). Majmūʿih-ʾi ās̱ār [Collected works]. Tehran: Ṣadrā. ...
  • Nūrʿalīzādih, M. (۱۳۹۵ H.sh./۲۰۱۶). Shakhṣiyat-i mutaʿālī wa salāmat-i ravānī dar ...
  • Pargament, K. I. (۱۳۹۹ H.sh./۲۰۲۰). Ravāndarmānī-yi yikpārchih-ʾi maʿnavī [Integrated spiritual ...
  • Piedmont, R. L. (۱۹۹۹). Does spirituality represent the sixth factor ...
  • Rafīʿī Hunar, Ḥ. (۱۳۹۵ H.sh./۲۰۱۶). Ravānshināsī-yi mahār-i khwīshtan bā nigarish-i ...
  • Ṣadr, M. B. (۱۴۴۰ AH). Al-madrasah al-Qurʾāniyyah [The Qur'anic school]. ...
  • Shafīʿābādī, ʿA., & Nāṣirī, Gh. (۱۳۸۵ H.sh./۲۰۰۶). Naẓariyyihā-yi mushāvarah va ...
  • Shāmlū, S. (۱۳۸۲ H.sh./۲۰۰۳). Ravānshināsī-yi shakhṣiyat [Personality psychology]. Tehran: Rushd. ...
  • Sharīfīniyā, M. Ḥ. (۱۳۹۸ H.sh./۲۰۱۹). Chihrih-ʾi jān; khwūdshināsī bā rūykard-i ...
  • Shujāʿī, M. (۱۳۹۶ H.sh./۲۰۱۷). Shakhṣiyat az dīdgāh-i ṣifāt, naẓariyyihā-yi ravānshinākhtī ...
  • Shujāʿī, M. (۱۳۹۷ H.sh./۲۰۱۸). Ravānshināsī dar Qurʾān va ḥadīs̱ [Psychology ...
  • Shujāʿī, M. (۱۴۰۲ H.sh./۲۰۲۳). Ravānshināsī-yi shakhṣiyat [Personality psychology]. Qom: Intishārāt-i ...
  • Shujāʿī, M., & Ḥaydarī, M. (۱۳۸۹ H.sh./۲۰۱۰). Naẓariyyihā-yi insān-i sālim ...
  • Shūltz, D., & Shūltz, S. (۱۳۷۸ H.sh./۱۹۹۹). Naẓariyyihā-yi shakhṣiyat [Theories ...
  • Sihrābīfar, M. T. (۱۳۹۴ H.sh./۲۰۱۵). Chīstī-yi insān dar Islām [The ...
  • Ṭabāṭabāʾī, M. Ḥ. (۱۳۷۰ H.sh./۱۹۹۱). Rasāʾil tawḥīdī [Essays on monotheism] ...
  • Ṭabāṭabāʾī, M. Ḥ. (۱۴۲۸ AH/۲۰۰۷). Tafsīr al-Mīzān [Al-Mizan exegesis]. Beirut: ...
  • The Holy Qur'an, translated by Makārim Shīrāzī, N. (۱۳۷۸ H.sh./۱۹۹۹). ...
  • Wist, W. (۱۳۸۳ H.sh./۲۰۰۴). Ravāndarmānī va maʿnaviyyat [Psychotherapy and spirituality] ...
  • نمایش کامل مراجع