تاثیر رشد اقتصادی و بی ثباتی آن بر امید به زندگی در ایران

مقدمه: امید به زندگی یکی از مهم ترین شاخص های سلامت و برآیند عوامل مختلف اقتصادی، اجتماعی، زیست محیطی و غیره است. هرچه شاخص های بهداشتی و درمانی بهبود یابد باعث افزایش امید به زندگی خواهد شد. بنابراین این شاخص یکی از شاخص های سنجش پیشرفت و عقب ماندگی کشورها محسوب می شود. بر این اساس پژوهش حاضر به دنبال بررسی تاثیر رشد اقتصادی و بی ثباتی آن بر امید به زندگی در ایران بود. مواد و روش کار: این مطالعه از نوع علی- تحلیلی و هدف آن کاربردی بود. آمار و داده های مربوط به متغیرهای به ­کاربرده شده در پژوهش نیز از بانک اطلاعات سری های زمانی اقتصادی بانک مرکزی ایران و شاخص های توسعه ی جهان استخراج شده است. ابزار اقتصادسنجی مورد استفاده در پژوهش، نرم افزار EViews نسخه ۱۳ و روش های اقتصادسنجی به کار برده شده در پژوهش، روش گارچ نمایی و روش جوهانسن- جوسیلیوس بوده و دامنه ی زمانی پژوهش فاصله­ی زمانی فصل اول سال ۱۳۹۰ تا فصل چهارم سال ۱۴۰۲ و قلمرو مکانی پژوهش نیز کشور ایران است. یافته ها: نتایج نشان داد در بلندمدت، یک درصد افزایش در متغیر تولید ناخالص داخلی باعث افزایش ۲/۱۳ درصد در امید به زندگی شده و یک درصد افزایش در متغیر بی ثباتی رشد اقتصادی باعث کاهش ۱۱/۶۲ درصد در امید به زندگی می شود. نتیجه گیری: با توجه به نتایج به دست آمده از پژوهش، پیشنهاد می شود که سیاست گذاران اقتصادی از طریق اعمال سیاست های مناسب در جهت افزایش رشد اقتصادی و کاهش بی ثباتی آن، گامی موثر در جهت ارتقای سطح سلامت بردارند.

کلیدواژه ها:

Life Expectancy ، Economic Growth ، EGARCH Method ، Johansen-Juselius Method ، امید به زندگی ، رشد اقتصادی ، روش گارچ نمایی ، روش جوهانسن- جوسیلیوس