راهکارهای سیاست گذاری بازطراحی فضاهای فرهنگی از منظر کاربران بر اساس رویکرد مشارکتی

فضاهای فرهنگی به عنوان نمادهای تمدنی و صحنه هایی برای تجلی فعالیت های فرهنگی جامعه، ازجمله فضاهایی هستند که به دلیل عدم توجه جامع به کیفیت آن ها و اتکای صرف به سیاست گذاری های نهادی و دولتی، نیازمند بازنگری جدی از منظر کاربران به عنوان مصرف کنندگان اصلی به شمار می آیند. چنین رویکردی می تواند نقطه عزیمتی برای تدوین سیاست گذاری های موثرتر در طراحی یا بازطراحی این فضاها باشد. هدف پژوهش حاضر، شناسایی و تحلیل مولفه های اثرگذار در بازطراحی فضاهای فرهنگی با رویکرد مشارکتی به منظور ارائه چارچوبی جامع برای سیاست گذاری فرهنگی است و در همین راستا، تلاش دارد به راهکارهایی عملی برای ارتقای کیفیت فضایی و بهبود سیاست گذاری فرهنگی دست یابد. این مطالعه بر مبنای پارادایم عمل گرایی و با روش آمیخته (کیفی-کمی) انجام شده است. در مرحله کیفی، از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با متخصصان حوزه معماری و سیاست گذاری فرهنگی، مولفه های کلیدی شناسایی گردید. سپس در مرحله کمی، بر اساس این مولفه ها، پرسشنامه ای محقق ساخته طراحی و داده ها از ۷۳ نفر از کاربران جمع آوری شد که از حجم نمونه حداقلی ۶۸ نفر فراتر رفت. یافته ها نشان می دهد مولفه هایی نظیر الگوهای فرهنگی، نیازهای انسانی و نحوه چیدمان فضایی، از مهم ترین عوامل اثرگذار در بازطراحی فضاهای فرهنگی هستند و می توانند در سیاست گذاری های مرتبط، نقشی کلیدی ایفا کنند. این مولفه ها به عنوان اصول راهبردی برای بهبود و ارتقای کیفیت فضایی پیشنهاد شده اند و ظرفیت آن را دارند که مبنای تدوین سیاست های کلان فرهنگی قرار گیرند تا علاوه بر افزایش کارایی عملکردی، به تقویت احساس تعلق و هویت جمعی نیز منجر شوند.

کلیدواژه ها:

سیاست گذاری& rlm ، فرهنگی ، بازطراحی فضاهای فرهنگی ، مشارکت کاربران