بازنمایی هویت دینی در فضای شهری ایران

نویسنده در پژوهش پیش رو با رویکردی نظری و تحلیلی به بررسی چگونگی بازنمایی هویت دینی در فضای شهری معاصر ایران می پردازد و می کوشد نسبت میان قدرت نمادین، حافظه جمعی و تجربه زیسته شهروندان را در فرآیند تولید معنا واکاود. یافته ها نشان می دهد بازنمایی های رسمی دین در شهر، به دلیل غلبه گفتمان رسمی و نبود پیوند با زیست جهان مردمی، بیشتر با نوعی مقاومت فرهنگی نرم مواجه می شوند. این مقاومت ها در قالب رفتارهای روزمره، حفظ نام های قدیمی خیابان ها و بی اعتنایی به نمادهای تبلیغاتی دینی بروز می یابند. بر اساس چارچوب نظری، فضای شهری عرصه مذاکره پیوسته میان نیروهای رسمی و مردمی است، جایی که معنا نه از بالا بلکه در سطح تعاملات اجتماعی تولید و بازتولید می شود. مقایسه نتایج با پیشینه جهانی نیز نشان می دهد شهر ایرانی در حال گذار به سوی نوعی وضعیت جدید است که در آن دین و مدرنیته در گفت وگویی پویا، هم زیستی می کنند. بر این اساس، نویسنده پیشنهاد می کند سیاست های شهری از الگوی تبلیغی و نمادمحور به سوی الگوی تعاملی و مشارکتی حرکت کنند تا بازنمایی دینی نه در سطح نشانه، بلکه در بستر تجربه زیسته و حافظه جمعی تداوم یابد.

کلیدواژه ها:

بازنمایی دینی ، فضای شهری ، حافظه جمعی ، مقاومت فرهنگی ، هویت دینی