واکاوی سیمای انسان برزخی و انسان تباه در داستان های «آبجی خانم» و «سگ ولگرد» صادق هدایت

سیما و رفتار مردم از دیرباز، در آثار نویسندگان مورد توجه بوده است. از میان نویسندگان معاصر، نقش صادق هدایت کاملا نمایان است. در این جستار، به بررسی سیمای انسان برزخی و انسان تباه در داستان های «آبجی خانم» و «سگ ولگرد» پرداخته شده که پژوهشگر سعی کرده است گریزی هم به دوران گذار سنت به مدرنیته و نقش آن در تکوین انسان برزخی و تباه داشته باشد. در این پژوهش از مکاتب نظری اگزیستانسیالیست و فرهنگ و شخصیت بهره گرفته شده است. با توجه به محتوای داستان های هدایت، از روش تحلیل محتوا و همچنین مطالعه اسناد و مدارک(کتابخانه، آرشیو و اینترنت)، با استفاده از ابزارهایی مانند: اسناد، جداول و فیش برداری بهره گرفته شده است. دوران گذار سنت به مدرنیته بر روی هدایت و خلق شخصیت های داستان هایش تاثیر داشته است. مرگ اندیشی هدایت ریشه در دوران کودکی او دارد و البته افکار اگزیستانسیالیست ها از جمله سارتر و نویسندگانی همچون کافکا، نیچه و خیام بر روی خلق داستان هایش بی تاثیر نبوده اند. در این داستان ها، انسان سردرگم، برزخی و انسان تباه که متاثر از شرایط سیاسی، فرهنگی و اجتماعی حاکم بر دوران گذار از سنت به مدرنیته هستند، راه گریزی برایشان نیست و سایه مرگ بر سر آن ها گسترانیده شده است. قهرمانان داستان، تسلیم شرایط حاکم بر خود شده و سرنوشت شان را می پذیرند و تلاشی برای برون رفت از آن شرایط ندارند.

کلیدواژه ها:

انسان برزخی ، انسان تباه ، مدرنیته ، صادق هدایت ، آبجی خانم ، سگ ولگرد