بررسی اشعاری چند از فریدون مشیری و شارل بودلر از جنبه کارکردهای طبیعت در شعر

آنچه مسلم است، این که طبیعت و زیبایی های آن در تمام دوران برای بشر جلوه گاه عشق و هنر بوده است و در این بین، بیش از هر کس در روح و اندیشه شاعران و نویسندگان تاثیر داشتته است. رویکردی که یک نویسنده و شاعر به طبیعت دارد، با افراد عادی بسیار متفاوت است. طبیعت از آغاز تا به امروز همواره یکی از خاستگاه ها و سرچشمه های هنر بوده و در آثار تمام هنرمندان جزو لاینفک آن بوده و هیچ هنری را خالی از زیبایی و شگفتی های طبیعت نمی توان دید. بنابراین، در این پژوهش، محقق سعی دارد تا با روش توصیفی- تحلیلی، تصاویر شعری فریدون مشیری و شارل بودلر را که در پیوند با طبیعت هستند مورد بررسی قرار دهد و به این پرسش اصلی پاسخ گوید که فریدون مشیری و شارل بودلر چه بهره مندی هایی از طبیعت و عناصر آن در اشعارشان داشته اند. در نهایت به این نتیجه دست یافتیم که مهم ترین وجه اشتراک این دو شاعر، طبیعت و طبیعت گرایی آن هاست و حضور عناصر طبیعی در شعر این دو شاعر، عامل اساسی پویایی در شعرشان بوده است. مشیری برای بیان عشق و موضوعات اجتماعی بیش از هر چیز از طبیعت بهره گرفته است و بودلر برای بیان جوانی و عمر از دست رفته از عناصر طبیعت بهره برده است؛ اما هر دو شاعر در بیان افکار خود، طبیعت را سرلوحه قرار داده اند.

کلیدواژه ها:

طبیعت ، شعر معاصر ، فریدون مشیری ، شارل بودلر