پیشرفت های اخیر در پچ های میکرونیدل برای ترمیم زخم

زخم های مزمن معمولا با لایه ای از پوست سخت و بافت نکروزه پوشانده می شوند و آنزیم های مختلف موجود در زخم به صورت موضعی، دسترسی زیستی رسانش داروها را تا حد زیادی کاهش می دهند. پچ های میکرونیدل (MPs) با ایجاد کانال هایی به اندازه میکرومتر در داخل پوست، مستقیما می توانند باعث رسانش موثر داروها یا مواد فعال برای دستیابی به اثرات درمانی بهتر شوند. پچ های میکرونیدل (MPs) با توجه به فوایدی که دارند، از جمله بهره مندی از حداقل تهاجم، عدم ایجاد درد و سهولت استفاده، به طور گسترده در زمینه زیست پزشکی مورد مطالعه قرار گرفته اند. این مطالعه به طور سیستماتیک فرآیند بهبود زخم (هموستاز، التهاب، تکثیر و بازسازی) و مفهوم آن، عملکرد، انواع (جامد، پوشش داده شده، حل شونده، توخالی و هیدروژل) و مزایای پچ های میکرونیدل (MPs) را بررسی می کند. همچنین، روش های آماده سازی (با قالب یا بدون قالب)، طراحی مهندسی، بهینه سازی عملکرد برای ساخت MPs پزشکی به همراه مشخصه یابی و کاربردهای تشخیصی و درمانی MPs را مورد بحث قرار می دهد. در نهایت چالش ها و چشم اندازهای آنها بررسی می شود.

کلیدواژه ها:

پچ های میکرونیدل ، زخم های پوستی ، دارورسانی پوستی ، دیابت ، مهندسی بافت