شفاف سازی مفهوم دستور «احیاء نکنید» (DNR) در مراقبت از بیماران سرطانی پایان حیات: تحلیل مفهوم با رویکرد تکاملی راجرز

زمینه و هدف: درک دقیق دستور DNR برای تصمیم گیری اخلاقی و مراقبت همسو با خواست بیماران سرطانی پایان حیات ضروری است. این مطالعه با هدف تحلیل مفهوم DNR با استفاده از مدل راجرز انجام شد. روش کار: این تحلیل مفهوم بر اساس رویکرد تکاملی راجرز انجام شد. با جستجوی نظام مند در پایگاه های علمی بین المللی و ایرانی از ۱۹۸۰ تا ۲۰۲۴، داده های ۸۵ مقاله مرتبط استخراج و تحلیل شدند. نتایج: چهار ویژگی اصلی DNR شناسایی شد: ۱) یک دستور پزشکی رسمی، ۲) محدود به منع احیای قلبی ریوی، ۳) مختص بستر بیماری پایان حیات، ۴) مبتنی بر استقلال بیمار و تصمیم گیری اشتراکی. پیشایندهای کلیدی شامل تشخیص بیماری پایان حیات، ارتباط موثر و برنامه ریزی مراقبت بودند. پیامدها مثبت (مرگ باکرامت، کاهش رنج) و منفی (پریشانی اخلاقی، تعارض) بودند. مفهوم «اجازه مرگ طبیعی» به عنوان اصطلاحی جایگزین پیشنهاد شد. نتیجه گیری: تحلیل حاضر، DNR را به عنوان یک فرآیند پویا و ارتباطی در سرطان پایان حیات تعریف می کند. نتایج بر لزوم گفت وگوهای زودهنگام، دلسوزانه و مبتنی بر تیم درمانی با حساسیت فرهنگی تاکید می کنند تا خواست بیمار محترم شمرده شده و مرگ باکرامت تسهیل گردد.

کلیدواژه ها:

Do Not Resuscitate Order ، DNR ، End-of-Life Cancer ، Palliative Care ، Concept Analysis ، Rodgers' Evolutionary Approach ، Cardiopulmonary Resuscitation ، Advance Care Planning. ، دستور احیاء نکنید ، DNR ، سرطان پایان حیات ، مراقبت پایان حیات ، تحلیل مفهوم ، رویکرد تکاملی راجرز ، احیاء قلبی ریوی ، برنامه ریزی مراقبت پیشرفته.