بازیابی عملکرد و الگوی عوارض پس از درمان جراحی شکستگی های پیلن (مطالعه ای آینده نگر ۱۲ ماهه)

چکیده مقدمه: شکستگی های داخل مفصلی پیلن در انتهای دیستال تیبیا از شدیدترین انواع شکستگی ها هستند و پیامدهای عملکردی طولانی مدت و گسترده ای ایجاد می کنند. با وجود پیشرفت های اخیر در روش های جراحی، پروتکل های مدیریتی استاندارد و الگوهای دقیق بهبودی همچنان مورد بحث و بررسی هستند. هدف این مطالعه مقایسه ی نتایج عملکردی و میزان عوارض پس از درمان جراحی شکستگی های پیلن با دو روش ریداکشن باز و فیکساسیون داخلی (ORIF) و استئوسنتز با پلیت کم تهاجمی (MIPO) و همچنین بررسی نقش سن در روند بهبود و بروز عوارض است. مواد و روش ها: این مطالعه ی کوهورت آینده نگر بر روی ۱۸۳ بیمار مبتلا به شکستگی پیلن نوع B یا C انجام شد که همگی در یک مرکز ترومای واحد تحت درمان جراحی قرار گرفتند. سطح بهبودی عملکردی پس از آسیب با استفاده از شاخص عملکرد پا (FFI) اندازه گیری شد. عوارض پس از جراحی و زمان بازگشت بیمار به فعالیت های روزمره ثبت شد. برای ارزیابی روند تغییرات نمرات FFI از آنالیز واریانس با اندازه گیری های مکرر استفاده شد. نتایج و بحث: در تمام زیرمقیاس های FFI بهبودی معنا داری مشاهده شد (۰۰۱/۰>P) بیشترین میزان بهبود در ۶ ماه نخست رخ داد. میانگین زمان بازگشت به فعالیت ۵/۲۵±۵/۷ هفته بود. عوارض شامل بدجوش خوردگی (۲۳ درصد)، عدم جوش خوردگی (۶/۳۰ درصد)، عفونت عمقی (۸/۱۵ درصد)، لق شدن ایمپلنت (۸/۱۴ درصد) و نیاز به عمل مجدد (۶/۳۶ درصد) است. نتیجه گیری: درمان جراحی شکستگی های پیلن موجب بهبود قابل توجه عملکرد بیمار می شود، اما عوارض همچنان شایع هستند. سن بیمار نقش مهمی در پیش آگهی دارد. بنابراین، برنامه ریزی دقیق پیش از عمل، پایش نزدیک پس از جراحی و توان بخشی فردمحور برای دستیابی به بهترین نتیجه ی ضروری است.

کلیدواژه ها:

شکستگی های تیبیا ، ترمیم شکستگی ، پیامد درمان ، مطالعات آینده نگر ، سنجش درد