تحلیل نشانه های فرهنگ ایرانی در شعر دف رضا براهنی

رضا براهنی شاعر، نویسنده و منتقد ایرانی و اهل تبریز است. او شاعری است که در اوایل دهه هفتاد با نظریه پردازی های خویش و به چالش کشیدن نظریه شعری نیما و شاملو، شعر پسامدرن ایران را بنیاد نهاد. تصور نادرستی از پسامدرنیسم وجود دارد و آن این است که آثار پسامدرنیستی بی معنا هستند. برپایه آن چه آمد، پرسش بنیادین در پژوهش پیش رو این است که رضا براهنی به عنوان شاعر پست مدرن در شعر دف چگونه دست به کالبدشکافی فرهنگی جامعه خود می زند؟ و این کار را از راه کدام روش ها انجام می دهد؟ و متن چگونه به القای معنا می پردازد؟ در این پژوهش با روشی تحلیلی توصیفی و با تکیه بر مطالعات کتابخانه ای و اسنادی شعر دف رضا براهنی را تحلیل، نشانه های فرهنگ ایرانی را در آن شناسایی و واکاوی کرده ایم. یافته ها نشان می دهد که در شعر دف، ما با فرایند خودشناسی سروکار داریم. از یک سو، راوی از راه یادآوری نشانه های تاریخ و فرهنگ ایرانی سعی در شناختن هویت خویش دارد. این هویت به صورت «دف» بازنمایی شده است. از سوی دیگر، هویت راوی (دف او) دربرگیرنده تمامی نمودگارهای فرهنگ ایرانی است.

کلیدواژه ها:

رضا براهنی ، پسامدرنیسم ، فرهنگ ، معنا ، شعر ، دف