سلامت معنوی و تعالی جویی و تاثیر آن بر توسعه از منظر قرآن و نهج البلاغه

سابقه و هدف: امکان معنویت مبنایی و تعالی­ جویی در توسعه، مورد توجه اندیشمندان و جامعه ­شناسان سلامت قرار گرفته است. تعالی­ جویی به مفهوم پیوستگی انسان با خدا در قالب؛ توکل و حسن ظن به خدا، ایمان و توجه به رضایت الهی، انگیزه و نیت خالص، شکرگزاری، تواضع و فروتنی، صبر، تقوا، عدالت، نماز، ذکر خدا، توبه، تفکر و تعقل، تفکر، شناخت نفس و اعتقاد درست به زندگی پس از مرگ و انسان سالم به­ عنوان محور توسعه از جمله سوالاتی است که در این مقاله سعی داریم از منظر قرآن و نهج ­البلاغه به آنها پاسخ بدهیم. مواد و روش ها: این مطالعه پژوهشی بوده و بحث از معنویت مبنایی و تعالی­ جویی و تاثیر آن بر توسعه، هنوز استخوان­ بندی نشده است. بر این اساس پژوهش حاضر با مراجعه مستقیم به ادبیات قرآن و نهج ­البلاغه و بررسی ارتباط مفهومی معنویت مبنایی و تعالی­ جویی با توسعه بر محور انسان سالم انجام یافته است. یافته ها: بین توسعه، معنویت و سلامت رابطه معناداری وجود دارد. در قرآن و نهج ­البلاغه، معنویت بعد مهمی از ابعاد سلامت و توسعه است. در چارچوب این نگرش، توسعه ابزاری است برای رسیدن به تعالی­ جویی و تکامل همه جانبه انسان. نتیجه گیری: توسعه معنویت مبنا یعنی توسعه بر محور انسان معنوی در فرآیند توسعه اجتماعی و اقتصادی، دو نقش مهم را ایفا می کند: یا پایه توسعه است و یا غایت آن. بنابراین، اگر توسعه فاقد هدفی به نام تعالی یا بنیادی به نام معنویت باشد، هر ساختاری بر اساس آن، ناپایدار خواهد بود.

کلیدواژه ها:

Spiritual health ، Striving for excellence ، Development ، Quran ، Nahjul-Balagha ، معنویت مبنایی ، تعالی جویی ، توسعه ، قرآن ، نهج البلاغه