بررسی میزان بازدارندگی مجازات های کودک آزاری در قوانین ایران

هدف: کودک آزاری یکی از معضلات اجتماعی در همه جوامع از جمله ایران است که مقابله با آن نیازمند توجه جدی قانون گذار و تدوین سیاست کیفری موثر است. در ایران با توجه به ناکارآمدی قوانین پیشین، در سال ۱۳۹۹ «قانون حمایت از اطفال و نوجوانان» به تصویب رسید که هدف آن حمایت از حقوق کودکان و نوجوانان، پیشگیری از کودک آزاری و کاهش آسیب های اجتماعی ناشی از آن است. این پژوهش با هدف بررسی سیاست کیفری ایران در مقابله با کودک آزاری انجام شده و به این پرسش می پردازد که آیا مجازات های مقرر در قوانین ایران در بازدارندگی از کودک آزاری موثر هستند یا خیر.روش پژوهش: این تحقیق با رویکرد توصیفی–تحلیلی و بر پایه منابع کتابخانه ای و اسناد قانونی انجام شده است.یافته ها: یافته ها نشان می دهد که جمهوری اسلامی ایران در راستای مقابله با کودک آزاری سیاست کیفری نسبتا مناسبی اتخاذ کرده است. قانون حمایت از اطفال و نوجوانان مصوب ۱۳۹۹ نسبت به قوانین پیشین با تشدید و تنوع مجازات های اصلی و همچنین پیش بینی مجازات های تکمیلی و تبعی تلاش کرده است تا میزان بازدارندگی مجازات ها را افزایش دهد.نتیجه گیری: در سال های اخیر، به ویژه با تصویب قانون حمایت از اطفال و نوجوانان (۱۳۹۹)، پیشرفت هایی در زمینه حمایت قانونی از کودکان صورت گرفته و تقریبا همه انواع کودک آزاری در قوانین ایران جرم انگاری شده است. با این حال، در عمل و در مرحله اجرا، این قوانین هنوز به میزان مطلوب بازدارنده نبوده و نتوانسته اند به طور کامل از تکرار این رفتارها جلوگیری کنند.این تحقیق با رویکرد توصیفی-تحلیلی و بر پایه منابع کتابخانه ای و اسناد انجام شده.

کلیدواژه ها:

سیاست کیفری ، کودک آزاری ، بازدارندگی ، مجازات ، ایران