معماری علی حکمرانی مسئولیت پذیری اجتماعی آموزش عالی کشاورزی و منابع طبیعی

دانشکده های کشاورزی و منابع طبیعی به عنوان پیشران توسعه، نقشی حیاتی در پاسخ به چالش های اجتماعی و محیط زیستی دارند، با این حال ادبیات موجود در زمینه حکمرانی مسئولیت پذیری اجتماعی در این نهادها، اغلب فاقد تحلیل سیستمی و علی از روابط میان پیشران های کلیدی است. این پژوهش با هدف طراحی معماری علی حکمرانی مسئولیت پذیری اجتماعی در بستر آموزش عالی کشاورزی ایران، به شناسایی و تحلیل روابط ساختاری میان ۴۴ پیشران کلیدی می پردازد. در این راستا، از روش «دیمتل فازی» برای مدل سازی روابط استفاده شد. پانل خبرگان شامل ۲۷ نفر از اعضای هیات علمی دانشگاه تهران با سابقه بیش از ۱۰ سال بود که به صورت هدفمند انتخاب شدند. نتایج نشان داد عوامل بعد ساختاری و مدیریتی، نظیر «تعهد رهبری» و «سند راهبردی رسمی»، به عنوان محرک های ریشه ای و علت های اصلی عمل می کنند که تاثیری مستقیم بر سایر ابعاد دارند. در مقابل مولفه هایی چون «توسعه دانشگاه سبز»، «توانمندسازی کشاورزان» و «پژوهش های مسئله محور»، به عنوان پیامدهای نهایی و معلول شناسایی شدند. این یافته ها مبین آن است که نتایج ملموس مسئولیت پذیری، محصول مستقیم زیرساخت های مدیریتی و نهادی است. پژوهش حاضر با ارائه یک مدل معماری علی، بینش جدیدی در دانش حکمرانی مسئولیت اجتماعی دانشگاهی ایجاد کرده و پیشنهاد می دهد برای ایجاد تحول پایدار، تمرکز از اقدام های مقطعی به سمت اصلاحات ساختاری و سیاستگذاری های بنیادین معطوف شود. این مدل، راهنمایی عملی و مبتنی بر شواهد برای تدوین استراتژی های مسئولیت اجتماعی در نظام آموزش عالی کشاورزی فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

پایداری و آموزش عالی کشاورزی و منابع طبیعی ، حکمرانی مسئولیت پذیری اجتماعی ، دیمتل فازی ، شاخص های پایداری