بازنمایی اروس در سینمای پست ‎مدرن با رویکرد بیونگ چول هان (مطالعه موردی فیلم مالیخولیا)

موضوع این مقاله، به بازنمایی مفهوم اروس در سینمای پست‎مدرن با تکیه بر دیدگاه‎های فلسفی بیونگ چول هان است. رویکرد اصلی پژوهش، تحلیل فیلم مالیخولیا  اثر لارس فون تریه به عنوان نمونه‎ای شاخص از بازنمایی بحران‎های وجودی و احساسی در بستر جهان پست‎مدرن است. اروس در فلسفه کلاسیک به‎مثابه نیرویی برای پیوند و زندگی معنا یافته بود، اما در اندیشه هان، در وضعیت معاصر به شکلی زوال یافته و متلاشی بازنمایی می‎شود؛ به گونه‎ای که عشق، اشتیاق و میل انسانی در دل نظام مصرفی و فردگرایانه امروز دچار فروپاشی و بیگانگی شده‎اند. این مطالعه با بهره‎گیری از روش تحلیل محتوای کیفی و چارچوب نظری هان، به واکاوی جلوه‎های زوال اروس در روایت، کاراکترها و فضاسازی‎های فیلم مالیخولیا می‎پردازد. توجه ویژه به بازتاب افسردگی، انزوا، و گسست‎های میان‎فردی در فیلم، امکان فهم چگونگی فرسایش نیروی اروتیک در فرهنگ پست‎مدرن را فراهم می‎آورد. در این راستا، تحلیل فیلم نشان می‎دهد که روابط انسانی در مالیخولیا عمدتا فاقد پیوندهای عاطفی اصیل بوده و در مواجهه با فروپاشی جهان، به انفعال و بی‎تفاوتی کشیده می‎شود. یافته‎های پژوهش حاکی از آن است که سینمای پست‎مدرن، به‎ویژه در آثار کارگردانانی چون فون تریه، نه‎تنها به تصویر وضعیت متاخر عشق و میل می‎پردازد، بلکه به نقد بنیادین ساختارهای روانی، اجتماعی و فرهنگی زمانه خود نیز دست می‎زند. این بررسی، امکان درک ژرف‎تری از نسبت میان زیبایی‎شناسی سینمایی و تحولات فلسفی مفهوم اروس در عصر پست‎مدرن فراهم می‎آورد.

کلیدواژه ها:

مالیخولیا ، اروس ، بیونگ چول هان ، پست‎مدرن ، لارس فون تریه