طراحی الگوی رفتار خادمیت در سازمان های دولتی ایران با رویکرد کمی و تحلیل دیمتل فازی

خادمیت به معنای مدیریت خدمات و منابع برای بهینه سازی عملکرد و ارتقای کیفیت خدمات در سازمان هاست و نقش کلیدی در افزایش رضایت مراجعان، کاهش هزینه ها و ارتقای بهره وری دارد. هدف پژوهش حاضر، طراحی الگوی خادمیت در سازمان های دولتی ایران با رویکرد رفتاری است. این تحقیق از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی–توسعه ای است. داده های کیفی از طریق فراترکیب مستندات استخراج شد و با بهره گیری از روش دلفی و دیمتل فازی و مشارکت خبرگان شاغل در چهار وزارتخانه منتخب، اعتبار آنها سنجیده شد؛ در این مرحله ۱۵ پرسشنامه قابل ارزیابی بازگشت داده شد. در بخش کمی، آزمون مدل به روش معادلات ساختاری و با نمونه ای شامل ۴۸۰ نفر از کارکنان چهار وزارتخانه انجام شد. روایی همگرا و واگرا و پایایی ابزار اندازه گیری با استفاده از ضرایب آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی مورد تایید قرار گرفت. تحلیل ها نشان داد که عوامل بیرونی شامل فرهنگ خادمیت، رفتار رهبری، محیط انگیزشی و مطالبه گری قانونی؛ عوامل درونی شامل تعهد، نوع دوستی، مسئولیت پذیری اجتماعی و رفتار شهروندی سازمانی؛ و عوامل ایرانی–اسلامی شامل خدمت بر اساس تکلیف الهی، رفتار خدمت گرایانه و رفتار خودسازانه، به طور معناداری بر رفتار خادمیت اثرگذارند. یافته ها، الگوی رفتاری خادمیت در سازمان های دولتی ایران را با استفاده از روش های دلفی، دیمتل فازی و معادلات ساختاری ارائه می دهد و راهکارهایی برای بهبود خدمت رسانی و توسعه خادمیت سازمانی فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

خادمیت ، رفتار خادمیت ، سازمان های دولتی ، تئوری خادمیت ، فرهنگ خادمیت