چرا اختلال توجه و خستگی در مدیریت مولتیپل اسکلروز جدی است؟

مقدمه: اختلالات شناختی در مولتیپل اسکلروز (Multiple Sclerosis) MS، به ویژه نقص در توجه و خستگی مزمن، فراتر از آسیب های حرکتی، کیفیت زندگی بیماران را تحت تاثیر قرار می دهند. یافته های روان فیزیکی نشان می دهد نقص های توجه، وابسته به فنوتیپ بیماری هستند: بیماران مبتلا به نوع عودکننده- بهبودیابنده (RRMS) عموما دچار اختلال در توجه محیطی (اگزوژن) هستند، در حالی که مبتلایان به نوع پیشرونده ثانویه (SPMS) از آسیب در توجه ارادی (اندوژن) رنج می برند. این تمایز نشان دهنده ی مکانیسم های عصبی متفاوت است که در RRMS با التهاب فعال و در SPMS با تحلیل رفتن عصبی مرتبط هستند. نکته ی مهم این است که خستگی شناختی، به ویژه در بیماری های مزمن، به جای علامت ثانویه، به عنوان پیش بینی کننده ی قوی برای عملکرد توجه عمل می کند. این یافته ها بر ضرورت تعریف غربالگری منظم شناختی و پروتکل های درمانی در مدیریت استاندارد MS تاکید دارد. پرداختن به تعامل پیچیده بین خستگی و توجه برای کاهش زوال عملکردی و بهبود پیامدهای اجتماعی- روانی در این جمعیت آسیب پذیر ضروری است.

کلیدواژه ها:

اختلال توجه ، خستگی ، مولتیپل اسکلروز ، سلامت