نقش انعطاف پذیری روانشناختی و نشخوار فکر دیجیتال در پیش بینی و کنترل اختلال افسردگی اساسی دانشجویان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش پیش بینی کننده انعطاف پذیری روان شناختی و نشخوار فکر دیجیتال در اختلال افسردگی اساسی دانشجویان انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری این تحقیق شامل تمامی دانشجویان مقطع کارشناسی و تحصیلات تکمیلی شاغل به تحصیل در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود که از میان آن ها نمونه ای به حجم ۱۰۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس و از طریق فراخوان در بسترهای فضای مجازی (تلگرام، اینستاگرام و واتس اپ) انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه انعطاف پذیری روان شناختی (AAQ-II)، مقیاس نشخوار فکر دیجیتال و پرسشنامه افسردگی اساسی بک (BDI-II) بود که به صورت آنلاین در اختیار شرکت کنندگان قرار گرفت. یافته های حاصل از آزمون ضریب همبستگی پیرسون نشان داد که بین انعطاف پذیری روان شناختی و اختلال افسردگی اساسی رابطه معکوس و معناداری وجود دارد، به طوری که با افزایش انعطاف پذیری، میزان علائم افسردگی کاهش می یابد. همچنین نتایج حاکی از آن بود که بین نشخوار فکر دیجیتال و افسردگی رابطه مثبت معناداری وجود دارد و درگیری ذهنی مفرط با بازخوردهای فضای مجازی منجر به تشدید خلق افسرده می گردد. تحلیل رگرسیون چندگانه به روش همزمان مشخص کرد که متغیرهای انعطاف پذیری روان شناختی و نشخوار فکر دیجیتال در مجموع توانسته اند حدود ۴۱ درصد از واریانس اختلال افسردگی اساسی را به صورت معنادار پیش بینی کنند. نتایج این پژوهش تایید می کند که توانایی پذیرش تجربیات درونی و کاهش پردازش های تکراری در فضای آنلاین، نقش کلیدی در کنترل افسردگی دانشجویان ایفا می کند. بر اساس یافته ها پیشنهاد می گردد مراکز مشاوره دانشگاهی با برگزاری کارگاه های مبتنی بر پذیرش و تعهد و مدیریت رفتار دیجیتال، گامی موثر در جهت بهبود سلامت روان دانشجویان بردارند.

کلیدواژه ها:

انعطاف پذیری روان شناختی ، نشخوار فکر دیجیتال ، افسردگی اساسی ، دانشجویان ، فضای مجازی