نقش خود شفقت ورزی و ذهنیت رشد در کنترل و مدیریت علایم اختلال افسردگی دانشجویان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش خودشفقت ورزی و ذهنیت رشد در کنترل و مدیریت علائم اختلال افسردگی دانشجویان انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی و تحلیل رگرسیون بود. جامعه آماری این تحقیق شامل تمامی دانشجویان شاغل به تحصیل در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود که از میان آن ها، نمونه ای به حجم ۱۰۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس و از طریق فراخوان در بسترهای فضای مجازی و شبکه های اجتماعی انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل مقیاس خودشفقت ورزی (SCS)، پرسشنامه ذهنیت رشد و پرسشنامه افسردگی بک (BDI-II) بود که به صورت آنلاین توسط شرکت کنندگان تکمیل گردید. یافته های حاصل از آزمون ضریب همبستگی پیرسون نشان داد که بین خودشفقت ورزی و علائم افسردگی رابطه معکوس و معناداری وجود دارد، به این معنا که با افزایش مهربانی با خود، میزان افسردگی کاهش می یابد. همچنین نتایج نشان داد که بین ذهنیت رشد و افسردگی رابطه منفی معناداری برقرار است و دانشجویانی که به قابلیت تغییر و رشد توانمندی های خود باور دارند، علائم افسردگی کمتری را تجربه می کنند. تحلیل رگرسیون چندگانه به روش همزمان مشخص کرد که متغیرهای خودشفقت ورزی و ذهنیت رشد در مجموع توانسته اند ۴۳ درصد از تغییرات مربوط به علائم اختلال افسردگی دانشجویان را به صورت معنادار پیش بینی کنند. نتایج این پژوهش تایید می کند که پذیرش مهربانانه شکست ها و داشتن نگاهی رو به رشد به توانمندی ها، نقش کلیدی در مدیریت خلق افسرده دانشجویان ایفا می کند. بر اساس یافته ها پیشنهاد می گردد مراکز مشاوره دانشگاهی با برگزاری دوره های آموزشی شفقت درمانی و تقویت ذهنیت رشد، گامی موثر در جهت پیشگیری و بهبود سلامت روان دانشجویان بردارند.

کلیدواژه ها:

خودشفقت ورزی ، ذهنیت رشد ، افسردگی ، دانشجویان ، فضای مجازی.