نقش میانجی ذهنیت رشد در رابطه بین حمایت خودمختاری معلم و انگیزش درونی دانش آموزان در محیط های یادگیری دیجیتال

این پژوهش با هدف تبیین سازوکارهای روان شناختی موثر بر انگیزش درونی دانش آموزان در محیط های یادگیری دیجیتال، به بررسی نقش میانجی ذهنیت رشد در رابطه بین حمایت خودمختاری معلم و انگیزش درونی می پردازد. با گسترش آموزش دیجیتال، مسئله حفظ و تقویت انگیزش درونی به عنوان یکی از پیش بین های کلیدی یادگیری پایدار و خودتنظیم، اهمیت مضاعفی یافته است. از منظر نظری، پژوهش حاضر بر تلفیق نظریه خودتعیین گری (SDT) و نظریه ذهنیت رشد (Dweck) استوار است و فرض می گیرد که حمایت خودمختاری معلم—در قالب انتخاب دادن، توجیه گری، پذیرش هیجانات، و پرهیز از کنترل گری—می تواند از طریق تقویت باورهای رشدپذیری توانایی ها، به افزایش علاقه، لذت و درگیری شناختی دانش آموزان منجر شود. روش پژوهش از نوع همبستگی-تبیینی و مبتنی بر مدل یابی معادلات ساختاری است. جامعه آماری شامل دانش آموزان در مدارس دارای بسترهای آموزش دیجیتال است که به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب می شوند. داده ها با استفاده از پرسشنامه های استاندارد حمایت خودمختاری (LCQ یا مقیاس های اقتباسی)، ذهنیت رشد (Implicit Theories of Intelligence Scale) و انگیزش درونی (IMI یا مقیاس های مبتنی بر SDT) گردآوری و با نرم افزارهای AMOS/SmartPLS تحلیل می شوند. انتظار می رود نتایج نشان دهد حمایت خودمختاری معلم اثر مستقیم و مثبت بر انگیزش درونی دارد و همچنین از مسیر ذهنیت رشد، اثر غیرمستقیم معناداری بر انگیزش درونی اعمال می کند. یافته های پژوهش می تواند به طراحی مداخلات آموزشی برای توانمندسازی معلمان در تعامل دیجیتال، بهبود اقلیم انگیزشی کلاس های آنلاین/ترکیبی، و ارتقای کیفیت یادگیری خودراهبر دانش آموزان کمک کند.

کلیدواژه ها:

حمایت خودمختاری معلم ، ذهنیت رشد ، انگیزش درونی ، محیط های یادگیری دیجیتال