چالش های تبدیل دیجیتال در کسب وکارهای سنتی ایرانی

صنایع دستی ایران با پارادوکس عمیقی میان اصالت تاریخی و نیاز به چابکی دیجیتال روبروست. این پژوهش با هدف طراحی مدل گذار از تولید سنتی به پلتفرم های مشتری محور انجام شد. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی با رویکرد کیفی و مطالعه موردی بر ۶۰ خبره صنعت در تهران بود. یافته ها نشان داد موانع اصلی شامل ترس از کاهش اصالت، ساختار سلسله مراتبی خانوادگی و وابستگی به واسطه هاست. مدل پیشنهادی سه مرحله ای شامل «دیجیتالی کردن ویترین»، «هوشمندسازی فرآیندها» و «فرهنگ چابک» است. نتایج حاکی از آن است که تلفیق داستان سرایی دیجیتال با رهبری مشترک (نسل قدیم و جوان) می تواند مقاومت فرهنگی را کاهش دهد. همچنین حذف واسطه ها و استفاده از داده ها برای شخصی سازی محصول، حاشیه سود و رضایت مشتری جهانی را افزایش می دهد. این مدل پل ارتباطی میان کندی اصیل تولید و سرعت مدرن توزیع است. پیشنهاد می شود کارگاه ها با حفظ هسته هنری، فرآیندهای تجاری را کاملا دیجیتال کنند تا در بازارهای جهانی رقابت پذیر شوند. شفافیت و آموزش مهارت های دیجیتال کلید موفقیت است.

کلیدواژه ها:

تحول دیجیتال ، صنایع دستی ، زنجیره تامین چابک ، مدیریت تغییر ، شخصی سازی