مقایسه یادگیری ترکیبی و آموزش سنتی در بهبود عملکرد تحصیلی در مدارس ابتدایی

هدف از پژوهش حاضر، مقایسه نظام مند اثربخشی یادگیری ترکیبی و آموزش سنتی در بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان مدارس ابتدایی است. آموزش ابتدایی به عنوان پایه گذار ساختار شناختی و انگیزشی فراگیران، همواره میان الگوهای سنتی مبتنی بر آموزش حضوری و رویکردهای نوین فناوری محور در نوسان بوده است. روش پژوهش حاضر از نوع مروری-تحلیلی است که با بررسی، ترکیب و تحلیل جامع اسناد، مقالات و پژوهش های معتبر داخلی و بین المللی مرتبط با حوزه های آموزش ترکیبی، رویکردهای تدریس سنتی، مدیریت تکالیف شب و اشتیاق تحصیلی سامان یافته است. یافته های حاصل از تحلیل متون نشان می دهد که آموزش سنتی علیرغم داشتن مزایایی چون تعاملات چهره به چهره ملموس و ساختاریافتگی بالا، به دلیل عدم انعطاف پذیری در سرعت یادگیری و تکیه بر تکالیف یکنواخت، پدیده تکلیف گریزی را تشدید کرده و انگیزش پیشرفت را کاهش می دهد. در مقابل، یادگیری ترکیبی از طریق تلفیق ابزارهای همزمان و ناهمزمان دیجیتال، پشتیبانی از خودتنظیمی، و ارائه تکالیف خلاقانه، اشتیاق تحصیلی و حضور تدریسی را ارتقا داده و به بهبود معنادار عملکرد تحصیلی می انجامد. با این حال، موفقیت این الگو مشروط به زیرساخت های فناوری، ارتقای سواد دیجیتال معلمان و طراحی هوشمندانه مسیرهای یادگیری است. در نهایت، آموزش ترکیبی نه به عنوان جایگزین کامل، بلکه به عنوان مکمل تحول آفرین آموزش سنتی، راهکارهای عملیاتی برای بهینه سازی فرآیند یاددهی-یادگیری در مقطع ابتدایی ارائه می دهد که نیازمند بازنگری در طراحی برنامه های درسی و روش های ارزیابی عملکرد دانش آموزان است.

کلیدواژه ها:

یادگیری ترکیبی ، آموزش سنتی ، عملکرد تحصیلی ، مدارس ابتدایی ، اشتیاق تحصیلی.