تاثیر الگوی یادگیری معکوس بر میزان اشتیاق و سرزندگی تحصیلی دانش آموزان

تحولات بنیادین در نظام های آموزشی معاصر، ضرورت گذر از روش های سنتی و مجهول مراجع محور به سمت رویکردهای فعال و دانش آموزمحور را بیش از پیش آشکار ساخته است. الگوی یادگیری معکوس به عنوان یکی از پداگوژی های نوآورانه مبتنی بر فناوری، با جابجایی ساختار سنتی ارائه تکالیف و تدریس، بستری پویا برای ارتقای ابعاد روان شناختی و شناختی فراگیران فراهم آورده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی مروری و تحلیل نظام مند تاثیر الگوی یادگیری معکوس بر میزان اشتیاق و سرزندگی تحصیلی دانش آموزان انجام شد. این مطالعه با اتکا به روش مروری جامع و با تحلیل اسناد، کتابخانه ها و پژوهش های اصیل داخلی و بین المللی مرتبط با حوزه یادگیری معکوس و متغیرهای روانی تحصیلی سامان یافته است. یافته های تحلیل پداگوژیک نشان می دهد که انتقال محتوای آموزشی اولیه به خارج از کلاس و اختصاص فضای درسی به فعالیت های حل مسئله، بحث های گروهی و تعاملات سازنده، به طور معناداری میزان اشتیاق تحصیلی (در ابعاد شناختی، رفتاری و عاطفی) و سرزندگی تحصیلی دانش آموزان را افزایش می دهد. همچنین این الگو با فعال سازی ساختارهای تفکر مرتبه بالاتر و کاهش اضطراب ناشی از عقب ماندگی از سرعت تدریس معلم، انگیزه درونی و پیشرفت تحصیلی فراگیران را در دروس مختلف تقویت می کند. در نهایت، کلاس درس معکوس با بازتعریف نقش معلم به عنوان تسهیل گر و دانش آموز به عنوان عامل فعال، نه تنها سرزندگی تحصیلی را در مواجهه با چالش های آموزشی ارتقا می دهد، بلکه پایداری نظام یادگیری را تضمین می نماید؛ بنابراین پدیدایی رفتارهای اشتیاق محور و پویایی روانی فراگیران از نتایج مستقیم این پارادایم نوین آموزشی است.

کلیدواژه ها:

یادگیری معکوس ، اشتیاق تحصیلی ، سرزندگی تحصیلی ، فناوری آموزشی ، آموزش فعال.