تاثیر آموزش تنظیم هیجان مدل گروس بر خودکارآمدی و کیفیت روابط دانشجویان

هدف پژوهش حاضر، تاثیر آموزش تنظیم هیجان مدل گروس بر خودکارآمدی، کیفیت روابط دانشجویان رشته روانشناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات بوده است. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از لحاظ شیوه جمع آوری داده ها و تحلیل آن ها، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه پژوهش حاضر شامل کلیه دانشجویان رشته روانشناسی دانشکده علوم انسانی در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ به تعداد آنها ۳۶۰۰ نفر بود. ملاک انتخاب حجم نمونه آماری استفاده از نرم افزار جی – پاور بود که بر اساس اندازه اثر ۰.۶، سطح اطمینان ۹۰% و توان آزمون ۸۰% ، حداقل نمونه مورد نیاز ۱۵ نفر در هر گروه و در مجموع ۳۰ نفر به دست آمد. نمونه آماری به صورت تصادفی ساده انتخاب شد. ابزار جمع آوری اطلاعات در پژوهش حاضر، سه پرسش نامه استاندارد شامل: پرسش نامه کیفیت روابط پیرس (۱۹۹۱) و مقیاس خودکارآمدی (۱۹۸۲) بود. تجزیه وتحلیل داده ها در دو بخش توصیفی (فراوانی، درصد فراوانی، نمودار) و آمار استنباطی(آزمون شاپیرو ویلک، و تحلیل کوواریانس چندمتغیره) به وسیله نرم افزار SPSS۲۲ انجام شده است. نتایج نشان داد که تحلیل کواریانس پس آزمون نمرات متغیر های خودکارآمدی، کیفیت روابط در دانشجویان رشته روانشناسی پس از تعدیل پیش آزمون را نشان می دهد که با حذف اثر نمره های پیش آزمون، اثر مداخله بر نمره ی پس آزمون معنادار است. از آنجایی که سطح معنی داری کمتر از مقدار پیش فرض ۰۵/۰ می باشد می توان نتیجه گرفت، بین میانگین دو گروه اثر اختلاف معناداری وجود دارد. که می توان بیان داشت، آموزش تنظیم هیجان مدل گروس بر خودکارآمدی، کیفیت روابط دانشجویان رشته روان شناسی تاثیر دارد.

کلیدواژه ها:

آموزش تنظیم هیجان مدل گروس ، خودکارآمدی ، کیفیت روابط