اثربخشی «درمان مبتنی بر شفقت» بر سازگاری فردی- اجتماعی زنان مبتلا به دیابت نوع ۲

مقدمه: دیابت نوع ۲ یکی از بیماری های شایع در جهان بوده و می تواند پیامدهای جانی و مالی و به به ویژه روانی زیادی داشته باشد. لذا هدف از پژوهش حاضر تعیین اثربخشی "درمان مبتنی بر شفقت" بر سازگاری فردی - اجتماعی زنان مبتلا به دیابت نوع ۲ بود. روش کار: پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی بود که به صورت پیش آزمون - پس آزمون انجام شد. از بین زنان مبتلا به دیابت نوع ۲ ساکن شهرستان نوشهر که به مراکز درمانی سطح شهر مراجعه کرده بودند، تعداد ۵۰ تن به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شده و به صورت تصادفی در ۲ گروه مداخله (۲۵ تن) و کنترل (۲۵ تن) تقسیم شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه جمعیت شناختی و "سیاهه سازگاری فردی – اجتماعی کالیفرنیا" "California Individual-Social Adjustment Inventory" استفاده شد. روایی ابزارها به روش کیفی و پایایی به روش همسانی درونی با محاسبه ضریب آلفاکرونباخ اندازه گیری شد. گروه مداخله تحت ۱۲ جلسه "درمان مبتنی بر شفقت" قرار گرفت و گروه کنترل آموزش ها و درمان معمول را دریافت کردند. تحلیل داده ها در نرم افزار اس پی اس اس نسخه ۲۱ انجام شد. یافته ها: بین تغییرات سازگاری فردی - اجتماعی در ۲ گروه تفاوت معنا داری وجود دارد (۰۵/۰≥P). همچنین، میزان سازگاری فردی- اجتماعی پس از دوره "درمان مبتنی بر شفقت" در گروه مداخله افزایش معناداری داشت (۰۵/۰≥P). با وجود این، این تغییرات در گروه کنترل از نظر آماری معنا دار نبود (۰۵/۰