مقایسه اثربخشی «طرحواره درمانی هیجانی» و «روان درمانی مثبت» بر افزایش تحمل پریشانی مادران دارای کودک کم توان ذهنی

مقدمه: مادران با کودک کم توان ذهنی با مشکلات و چالش های روانشناختی متعددی درگیر هستند. هدف از پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی "طرحواره درمانی هیجانی" و "روان درمانی مثبت" بر افزایش تحمل پریشانی مادران دارای کودک کم توان ذهنی بود. روش کار: پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل و دوره پیگیری ۲ ماه بود. جامعه آماری را تمامی مادران دارای کودک کم توان ذهنی شهر اندیمشک تشکیل داد که از بین آن ها با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس، ۳۶ تن انتخاب شدند. این تعداد به طور تصادفی در ۲ گروه مداخله و یک گروه کنترل جایگزین شدند داده ها با استفاده از پرسشنامه جمعیت شناختی و  "مقیاس تحمل پریشانی" (Distress Tolerance Scale) جمع آوری شد. روایی محتوایی ابزار به روش کیفی و پایایی به روش همسانی درونی و با محاسبه ضریب آلفا کرونباخ اندازه گیری شد. پس از اجرای ۱۰ جلسه "طرحواره درمانی هیجانی" و ۱۰ جلسه "روان درمانی مثبت" برای گروه های مداخله و کنترل داده ها در نرم افزار اس پی اس اس نسخه ۲۶ تحلیل شد. یافته ها: "طرحواره درمانی هیجانی" و "روان درمانی مثبت" در گروه های مداخله موجب افزایش تحمل پریشانی نسبت به گروه کنترل شدند (۰۰۱/۰=P). میانگین تحمل پریشانی در طول زمان مطالعه بین گروه "طرحواره درمانی هیجانی"، "روان درمانی مثبت" و گروه کنترل تفاوت معنادار را نشان داد (۰۰۱/۰=P). میانگین تحمل پریشانی بین گروه "طرحواره-درمانی هیجانی" و "روان درمانی مثبت" تفاوت معنادار را نشان نداد (۰۰۰/۱=P). نتیجه گیری: "طرحواره درمانی هیجانی" و "روان درمانی مثبت" سبب افزایش تحمل پریشانی در مادران دارای کودک کم توان ذهنی شد. پیشنهاد می شود ۲ روش فوق در برنامه های آموزشی و درمانی این مادران گنجانده شود.

کلیدواژه ها:

Emotional Schema Therapy ، Positive Psychotherapy ، Distress Tolerance ، Mothers ، Mental Retardation. ، طرحواره درمانی هیجانی ، روان درمانی مثبت ، تحمل پریشانی ، مادران ، کم توانی ذهنی.