پیش بینی گرایش به خودکشی براساس حساسیت به طرد با نقش میانجی پذیرش خود در نوجوانان دختر

زمینه: گرایش به خودکشی یکی از پدیده های مهم روان شناختی است که می تواند آسیب های روانی بسیاری بر افراد جامعه و به ویژه بر نوجوانان بگذارد.هدف: این پژوهش با هدف پیش بینی گرایش به خودکشی بر اساس حساسیت به طرد با نقش میانجی پذیرش خود در نوجوانان دختر انجام شد.روش: پژوهش حاضر از نوع توصیفی همبستگی و با رویکرد تحلیل مسیر بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر ۱۳ تا ۱۸ ساله مقطع متوسطه اول و دوم مناطق ۲، ۷ و ۹ شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود. نمونه ای به حجم ۲۲۵ نفر با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه های حساسیت به طرد داونی و فلدمن (۱۹۹۶)، پرسشنامه پذیرش بی قیدوشرط خود چمبرلین و هاگا (۲۰۰۱) و مقیاس احتمال خودکشی کال و گیل (۱۹۸۲) بود. داده ها با روش مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) به شیوه تحلیل مسیر و برآورد پارامترها به روش بیشینه درستنمایی در نرم افزار AMOS تحلیل شد.۱یافته ها: شاخص های برازش مدل ساختاری اصلاح شده، همگی در دامنه قابل قبول قرار داشتند. بین حساسیت به طرد با گرایش به خودکشی(۳۶/۰=β)، بین حساسیت به طرد با پذیرش خود(۳۳/۰-=β)، و بین پذیرش خود و گرایش به خودکشی (۳۹/۰-=β) رابطه معناداری مشاهده شد. همچنین بین حساسیت به طرد نوجوانان دختر و گرایش به خودکشی با نقش میانجی پذیرش خود (۱۲۷/۰=β) رابطه برقرار بود.بحث و نتیجه گیری: تقویت پذیرش خود در نوجوانان دختر می تواند به عنوان یک عامل محافظتی مهم، از تاثیر منفی حساسیت به طرد بر افکار و گرایش های خودکشی بکاهد.

کلیدواژه ها:

گرایش به خودکشی ، حساسیت به طرد ، پذیرش خود