امکان های خانواده و مدرسه در تربیت دینی؛تحلیلی بر مبنای تجربه نگاری تربیت دینی دوره کودکی دانشجویان

هدف: با توجه به چالش­های تربیت دینی در دوره معاصر و اهمیت و جایگاه دو نهاد خانواده و مدرسه در امر تربیت دینی کودکان و نوجوانان، این پژوهش با هدف بررسی امکان­ها و فعالیت­های دو نهاد خانواده و مدرسه در تربیت دینی انجام شد. این پژوهش از نوع کیفی است که با روش پدیدارشناسی به بررسی ۳۰ گزارش تجربه­نگاری تربیت دینی کودکی و نوجوانی دانشجویان دانشگاه تهران در خانه و مدرسه پرداخته شد. افراد مشارکت کننده در این پژوهش شامل دانشجویان دانشگاه تهران که تنوعی از دانشجویان سرآمد از استان­های مختلف کشور هستند، در بازه سنی (۲۰-۴۵ سال) در سال تحصیلی ۱۴۰۰-۱۴۰۱ در سه مقطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری بود ک روش:  استفاده از روش تحلیل مضمون داده­های برآمده از متن تجارب، براساس حیطه­های یادگیری بلوم، اقدامات این دو نهاد نظام­مند شد. یافته ها: یافته­های پژوهش حاکی از تفاوت جدی جایگاه خانواده و دامنه تاثیری به مراتب گسترده­تر از حیث امکان تربیت دینی (میزان و تنوع فعالیت­ها) در خانواده در مقایسه با مدرسه است. اما مدرسه با داشتن سهم کمتر در ایجاد فرصت و سهم بیشتر در ایجاد تهدید، در معرض ناکامی در تربیت دینی دانش آموزان قرار دارد. نتیجه گیری:  هر چند در رویکردهای هر دو نهاد، توجه به شناخت عمیق فاقد اولویت است، اما با توجه به ماموریت اصلی مدرسه به عنوان یک نهاد آموزشی، این ضعف به مراتب بیشتر خودنمایی می­کند. هدف: با توجه به چالش­های تربیت دینی در دوره معاصر و اهمیت و جایگاه دو نهاد خانواده و مدرسه در امر تربیت دینی کودکان و نوجوانان، این پژوهش با هدف بررسی امکان­ها و فعالیت­های دو نهاد خانواده و مدرسه در تربیت دینی انجام شد. این پژوهش از نوع کیفی است که با روش پدیدارشناسی به بررسی ۳۰ گزارش تجربه­نگاری تربیت دینی کودکی و نوجوانی دانشجویان دانشگاه تهران در خانه و مدرسه پرداخته شد. افراد مشارکت کننده در این پژوهش شامل دانشجویان دانشگاه تهران که تنوعی از دانشجویان سرآمد از استان­های مختلف کشور هستند، در بازه سنی (۲۰-۴۵ سال) در سال تحصیلی ۱۴۰۰-۱۴۰۱ در سه مقطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری بود ک روش:  استفاده از روش تحلیل مضمون داده­های برآمده از متن تجارب، براساس حیطه­های یادگیری بلوم، اقدامات این دو نهاد نظام­مند شد. یافته ها: یافته­ های پژوهش حاکی از تفاوت جدی جایگاه خانواده و دامنه تاثیری به مراتب گسترده­تر از حیث امکان تربیت دینی (میزان و تنوع فعالیت­ها) در خانواده در مقایسه با مدرسه است. اما مدرسه با داشتن سهم کمتر در ایجاد فرصت و سهم بیشتر در ایجاد تهدید، در معرض ناکامی در تربیت دینی دانش آموزان قرار دارد. نتیجه گیری:  هر چند در رویکردهای هر دو نهاد، توجه به شناخت عمیق فاقد اولویت است، اما با توجه به ماموریت اصلی مدرسه به عنوان یک نهاد آموزشی، این ضعف به مراتب بیشتر خودنمایی می­کند.

کلیدواژه ها:

Family ، School ، Religious Education ، Narrative Experience ، خانواده ، مدرسه ، تربیت دینی ، تجربه نگاری