بررسی نقش مدیریت هراسی در کاهش رفتارهای پرخطر کارکنان صنعتی

در محیط های صنعتی که ضریب ایمنی عملیاتی مستقیما با سلامت نیروی انسانی و بهره وری سازمانی در ارتباط است، رفتارهای پرخطر کارکنان یکی از چالش های بنیادین مدیریت ایمنی محسوب می شود. هدف اصلی پژوهش حاضر، بررسی نقش «مدیریت هراسی» به عنوان یک متغیر نوظهور در کنترل و کاهش رفتارهای پرخطر در صنایع است. در این مطالعه، مدیریت هراسی به معنای درک هوشمندانه و هدایت شده از پیامدهای ناگوار تخطی از پروتکل های ایمنی تعریف شده است که نه در قالب ترس مخرب، بلکه در قامت یک مکانیسم بازدارنده روانی عمل می کند.روش پژوهش حاضر از نوع توصیفی-تحلیلی با رویکرد پیمایشی است که بر روی جامعه آماری متشکل از تکنسین ها و اپراتورهای صنایع تولیدی انجام شد. با استفاده از ابزارهای سنجش استاندارد رفتارهای ایمنی و پرسشنامه های روان شناختی مدیریت هراسی، داده ها گردآوری و با مدل سازی معادلات ساختاری تحلیل شدند. یافته های این پژوهش نشان می دهد که میان مدیریت هراسی هدفمند و کاهش معنادار خطاهای انسانی و رفتارهای پرخطر، رابطه ای مثبت و مستقیم برقرار است. به عبارت دیگر، هنگامی که مدیریت سازمان از طریق آموزش های مبتنی بر سناریوهای واقع گرایانه، تصویر درستی از خطرات بالقوه در ذهن کارکنان ایجاد می کند، سطح احتیاط و پایبندی به دستورالعمل ها افزایش می یابد.نتایج نهایی حاکی از آن است که تلفیق فرهنگ ایمنی با مدیریت هراسی سازنده، می تواند منجر به کاهش حوادث ناشی از کار شود. این مقاله با ارائه راهکارهای عملیاتی برای مدیران ایمنی، پیشنهاد می کند که به جای تکیه صرف بر آموزش های تئوریک، باید از ظرفیت های روان شناختی جهت درونی سازی ضرورت رعایت پروتکل ها بهره برد. این رویکرد نه تنها امنیت محیط کار را ارتقا می دهد، بلکه با کاهش هزینه های مستقیم و غیرمستقیم حوادث، به بهبود عملکرد کلی سازمان کمک شایانی می کند.