بازسازی ادراک دینی آلستون در پرتو نقدهای پست مدرن

مسئله اصلی مقاله نقدهای وارد شده از سوی پست­مدرن­ها بر ادراک دینی آلستون است که با روش تحلیلی –انتقادی به آن پرداخته شده است.آلستون با تکیه بر «رویه­های باورساز»، تجربه دینی را مشابه با ادراک حسی می­داند و از مشروعیت معرفتی آن دفاع می کند. او تجربه دینی را نوعی توجیه غیراستنتاجی معرفی می کند که در چارچوب یک نظام معرفتی خاص می تواند معتبر تلقی شود. این رویکرد، از سویی مبتنی بر اعتمادگرایی و از سوی دیگر، درصدد پرهیز از گرفتار شدن در مبناگرایی سنتی است. نقد گادامر مبتنی بر ادراک در گرو پیش­فهم، تجربه دینی را در چارچوب روایت ها، سنت ها و افق های زبانی خاص خود تفسیر می­کند. فایرابند با نقد معرفت شناسی روش ستیز، نشان می دهدکه ارزیابی نظام های معرفتی همچون تجربه دینی، از بیرون ممکن نیست. افزون بر این، لیوتار با نقد فراروایت، مشروعیت معرفتی تجربه دینی را به مثابه یک درک جهانی از امر الوهی رد می کند. در نهایت، رویکردهای فمینیستی نیز تاکید می کنند که تجربه دینی به طور اجتناب- ناپذیری با ساختارهای قدرت، جنسیت و ایدئولوژی درهم تنیده است. نتیجه بدست آمده نشان می دهد اگرچه آلستون گامی در جهت عقلانی سازی تجربه دینی برداشته است، اما دیدگاه او در برابر چالش های زمینه گرایانه و تفسیرگرایانه نیازمند بازنگری به­سوی روش­های هرمنوتیکی و پدیدارشناسانه است.

کلیدواژه ها:

Alston ، religious perception ، doxastic practices ، postmodernism ، آلستون ، ادراک دینی ، رویه­های باورساز ، گادامر ، فایرابند ، لیوتار ، فمینیسم