رورتی و گذر از فلسفه دکارت

در فلسفه دکارت، صفت اصلی جوهر جسمانی، بعد (امتداد)  و صفت اصلی جوهر اندیشنده، فکر می­باشد. در خوانش رورتی از فلسفه دکارت، جهان فاقد هرگونه جنبه الوهی است و این نگاه مکانیستی دکارت به جهان مورد ستایش رورتی قرار می گیرد؛ چرا که رورتی جنبه الهی و روحانی و اخلاقی بر جهان بار نمی­کند و نگاه کاملا ماتریالیستی به آن دارد. در طرف مقابل، دکارت جوهر اندیشنده را امری غیرمادی و روحانی قلمداد می­کند که واضح و متمایز است و مبنای معرفت­شناسی قرار می گیرد. این نگاه به نفس، مورد انتقاد رورتی قرار می گیرد؛ زیرا رورتی اولا دوگانگی بین جسم و نفس را نمی­پذیرد و ثانیا با پذیرش فیزیکالیسم غیرتقلیل گرا به نقد ذهن، معرفت شناسی و کل سنت فلسفی و به­ویژه فلسفه دکارت به­عنوان مبنای به­وجود آمدن معرفت شناسی، می پردازد. در این مقاله با روش توصیفی- تحلیلی و با ابزار کتابخانه ای به بیان انتقادات رورتی بر فلسفه دکارت می پردازیم تا سرنوشت انسان بی­جهان دکارت در اندیشه رورتی را مورد بررسی قرار دهیم.

کلیدواژه ها:

Substance ، Body ، Soul ، Physicalism ، Epistemology ، جوهر ، جسم ، نفس ، فیزیکالیسم ، معرفت شناسی