جایگاه زن در ادبیات کلاسیک فارسی

ادبیات کلاسیک فارسی به عنوان آینه ای تمام نما از نگرش های اجتماعی، فرهنگی و اخلاقی ادوار مختلف، بازتاب دهنده دیدگاه های متفاوتی نسبت به جایگاه زن بوده است. این پژوهش با هدف واکاوی و تبیین نقش و شخصیت پردازی زنان در متون برجسته کلاسیک (از حماسه ها تا منظومه های عاشقانه و متون عرفانی) صورت گرفته است. روش این پژوهش، توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای است. نتایج بررسی ها نشان می دهد که جایگاه زن در این آثار، طیفی گسترده از کنشگری اجتماعی و خردمندی تا انفعال و نمادگرایی را در بر می گیرد. در حالی که در برخی متون، زن به عنوان عنصری تاثیرگذار در روند داستان و هم تراز با مردان ترسیم شده است، در برخی دیگر، تحت الشعاع تفکرات مردسالارانه یا عرفانی قرار گرفته است. این مقاله می کوشد تا با تحلیل این رویکردهای متناقض، بسترهای فکری حاکم بر هر دوره را در بازنمایی هویت زنانه تبیین نماید.

کلیدواژه ها:

ادبیات کلاسیک فارسی ، جایگاه زن ، هویت زنانه ، شخصیت پردازی ، بازتاب اجتماعی.