مقایسه روش تدریس فعال و سنتی در کلاس های چند پایه

کلاس های چندپایه به عنوان یکی از اشکال اجتناب ناپذیر آموزش در مناطق کم جمعیت، روستایی و عشایری، نیازمند رویکردهای تدریسی است که با ماهیت ناهمگن این کلاس ها سازگار باشد. پژوهش حاضر با هدف مقایسه روش تدریس فعال و سنتی در این کلاس ها انجام شده است. روش تدریس سنتی (معلم محور) که عمدتا مبتنی بر سخنرانی و انتقال یک طرفه اطلاعات است، به دلیل کمبود زمان، افزایش تعداد پایه ها و عدم توجه به تفاوت های فردی، کارایی لازم را در کلاس های چندپایه ندارد. در مقابل، روش تدریس فعال (دانش آموز محور، مشارکتی، گروهی، تلفیقی و خودراهبر) با بهره گیری از نظریه هایی همچون منطقه تقریبی رشد (ویگوتسکی)، یادگیری مشاهده ای (بندورا)، یادگیری مشارکتی (دیویی، اسلوین، شاران) و راهبرد داربست زدن، بستری مناسب برای یادگیری عمیق، تقویت مسئولیت پذیری و تعامل اجتماعی دانش آموزان در کلاس های چندپایه فراهم می کند. یافته های پژوهش های داخلی و خارجی حاکی از آن است که به کارگیری روش های فعال تدریس در کلاس های چندپایه، نه تنها ضعف های روش سنتی را جبران می کند، بلکه مزایایی همچون یادگیری از همسالان، خودتنظیمی و تکرار ضمنی مطالب را نیز به همراه دارد.

کلیدواژه ها:

کلاس چندپایه ، روش تدریس فعال ، روش تدریس سنتی.