نقش عوامل فردی در موفقیت آموزش مجازی

موفقیت در محیط های آموزش مجازی تنها به کیفیت فناوری و محتوای آموزشی وابسته نیست، بلکه عوامل فردی دانش آموزان نقش تعیین کننده ای در نتایج تحصیلی آنان ایفا می کنند. این مقاله با هدف بررسی نظام مند نقش عوامل فردی در موفقیت آموزش مجازی تدوین شده است. روش پژوهش، تحلیلی-مروری بوده و داده ها از طریق بررسی مقالات معتبر بین المللی منتشرشده بین سال های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۴ جمع آوری شده اند. یافته ها نشان می دهد که عوامل فردی در پنج حوزه اصلی دسته بندی می شوند: عوامل شناختی (خودتنظیمی، راهبردهای یادگیری)، عوامل انگیزشی (انگیزش درونی، خودکارآمدی)، عوامل عاطفی (تنظیم هیجان، تاب آوری تحصیلی)، عوامل شخصیتی (وجدان مندی، گشودگی به تجربه) و عوامل زمینه ای (مهارت های دیجیتالی، محیط یادگیری). این عوامل نه تنها به صورت مستقل بر موفقیت تاثیر می گذارند، بلکه در تعامل پیچیده با یکدیگر و با عوامل محیطی عمل می کنند. مقاله حاضر چارچوبی یکپارچه برای درک این تعاملات ارائه داده و بر اساس آن راهکارهایی برای طراحی مداخلات آموزشی شخصی شده و بهبود نتایج آموزش مجازی پیشنهاد می کند. درک عمیق این عوامل فردی می تواند به معلمان، طراحان آموزشی و سیاست گذاران کمک کند تا محیط های یادگیری مجازی را به گونه ای طراحی کنند که با ویژگی های فردی یادگیرندگان سازگارتر بوده و موفقیت آنان را به حداکثر برساند.

کلیدواژه ها:

آموزش مجازی ، عوامل فردی ، یادگیری خودتنظیمی ، انگیزش تحصیلی ، خودکارآمدی دیجیتالی ، تنظیم