نقش هوش مصنوعی و مدیریت آموزشی در پایش و ارزیابی علم، فناوری و نوآوری های نوظهور

در عصر دیجیتال، هوش مصنوعی به عنوان ابزاری تحول آفرین در مدیریت آموزشی ظهور کرده و پتانسیل بازتعریف فرآیندهای پایش و ارزیابی علم، فناوری و نوآوری های نوظهور را دارد. این پژوهش با هدف تحلیل نقش هوش مصنوعی در مدیریت آموزشی برای پایش هوشمند پیشرفت های علمی و فناورانه طراحی شد. روش تحقیق بر پایه مرور سیستماتیک و تحلیل محتوای عمیق منابع معتبر فارسی و انگلیسی در بازه زمانی ۲۰۱۹–۲۰۲۵ انجام گرفت. یافته ها نشان می دهد که هوش مصنوعی با امکان سازی شخصی سازی یادگیری، تحلیل داده های بزرگ، پیش بینی روندهای نوآوری و شناسایی زودهنگام استعدادهای خام، دقت پایش را افزایش داده و ارزیابی را از گذشته نگر به پیش بینانه تبدیل می کند. در بافت ایران، ادغام این فناوری می تواند به کاهش شکاف دیجیتال، تقویت اقتصاد دانش بنیان و ترویج عدالت آموزشی کمک شایانی نماید. با این حال، چالش هایی همچون مسائل اخلاقی (سوگیری الگوریتمی، حریم خصوصی)، کمبود زیرساخت دیجیتال در مناطق محروم، و نیاز به توانمندسازی مدیران آموزشی، موانعی جدی در مسیر بومی سازی این فناوری محسوب می شوند. نتایج پیشنهاد می کنند که با سیاست گذاری مبتنی بر رویکرد انسان محور—که هوش مصنوعی را به عنوان مکمل عامل انسانی و نه جایگزین آن در نظر می گیرد—می توان چارچوبی پایدار برای پایش داده محور و ارزیابی عادلانه نوآوری های نوظهور در نظام آموزشی ایران ترسیم نمود.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، مدیریت آموزشی ، پایش علم و فناوری ، ارزیابی نوآوری ، شخصی سازی یادگیری