تغییرات شاخص مچ پا–بازویی قبل و بعد از انجام تکنیک خم کردن فعال کف پا در بیماران مبتلا به فشار خون بالا

سابقه و هدف: با توجه به شیوع بالای پر فشاری خون و نقش آن در بروز اختلالات عروق محیطی، شناسایی زودهنگام این اختلالات اهمیت بالینی بالایی دارد. شاخص مچ پا–بازویی به عنوان یک روش ساده و غیرتهاجمی برای غربالگری بیماری های عروقی شناخته می شود. مطالعه حاضر با هدف ارزیابی تغییرات شاخص مچ پا–بازویی قبل و بعد از انجام تکنیک خم کردن فعال کف پا در بیماران مبتلا به فشار خون بالا انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه نیمه تجربی به صورت قبل بعد بر روی ۱۴۷ بیمار مبتلا به فشار خون بالا مراجعه کننده به مراکز درمانی شهر کرج انجام شد. در ابتدا فشار خون سیستولیک اندام های فوقانی و تحتانی با استفاده از فشارسنج و داپلر صوتی اندازه گیری و شاخص مچ پا -بازویی محاسبه شد. سپس بیماران تکنیک خم کردن فعال کف پا را به تعداد ۵۰ بار انجام داده و اندازه گیری ها مجددا تکرار گردید. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۵ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: میانگین شاخص مچ پا-بازویی راست (ABI) از۱۲/۰ ± ۰۸۷/۱ در ابتدا به۱۳/۰ ± ۰۶۷/۱ پس از انجام تکنیک خم کردن فعال کف پا (APP) کاهش یافت (P = ۰.۰۳). به طور مشابه، میانگین ABI چپ از۱۰/۰ ± ۰۶۶/۱ ± قبل از مداخله به۱۰۹/۰ ± ۰۴۳/۱ پس از تکنیک APP کاهش یافت (P = ۰.۰۰۶). اگرچه تعداد مقادیر غیرطبیعی ABI پس از مداخله افزایش یافت (از ۸ به ۱۲ مورد در سمت راست و از ۵ به ۱۳ مورد در سمت چپ)، این تغییرات از نظر آماری معنی دار نبودند (P > ۰.۰۵). نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان می دهد که اندازه گیری شاخص مچ پا–بازویی به تنهایی می تواند ابزار مناسبی برای غربالگری اولیه اختلالات عروقی در بیماران مبتلا به فشار خون بالا باشد. اگرچه انجام تکنیک خم کردن فعال کف پا موجب تغییر آماری این شاخص شد، اما ارزش افزوده بالینی محدودی در افزایش شناسایی موارد غیرطبیعی  دارد. به نظر می رسد استفاده از این تکنیک تنها در برخی گروه های خاص، از جمله بیماران مسن، می تواند نقش کمکی ایفا کند.

کلیدواژه ها:

Hypertension ، Ankle–Brachial Index ، Peripheral Arterial Disease ، Screening ، Active Plantar Flexion ، فشار خون بالا ، شاخص مچ پا–بازویی ، بیماری عروق محیطی ، غربالگری ، خم کردن فعال کف پا.