باور زنان نسبت به انجماد تخمک و تعیین کننده های جمعیتی و اقتصادی–اجتماعی آن در شهر شیراز

زمینه و هدف: کاهش باروری در ایران سبب بازنگری در سیاست­های جمعیتی شده است. سیاست­های افزایش باروری در سال­های اخیر نتوانسته است سطح باروری را افزایش دهد. با توجه به اینکه افزایش سن ازدواج زنان سبب به تاخیر انداختن فرزندآوری شده است بنابر این برای حفظ سطح باروری نیازمند استفاده از فناوری­های جدید است. لذا مطالعه حاضر به منظور بررسی باور زنان نسبت به انجماد تخمک و رابطه آن با مشخصه­ های فردی انجام شده است. روش­ کار: جامعه آماری شامل زنان دارای همسر واقع در سن باروری بود. برای این منظور تعداد ۳۸۴ نفر از زنان دارای همسر واقع در سن فرزندآوری در شهر شیراز با پرسشنامه استاندارد پیمایش شدند. روش نمونه ­گیری ترکیبی از روش­های خوشه­ ای چند مرحله ای و تصادفی سیستماتیک بود. تحلیل داده ­ها با SPSS۲۷ انجام شد. نتایج: افزایش سن با افزایش باورهای مثبت نسبت به انجماد تخمک همبسته بود (۱۳۳/۰r=). افزایش باروری ایده آل نیز با تقویت باورهای مثبت در این زمینه همراه بود (۰۱۷/۰r=). نتایج رگرسیون نشان داد که با افزایش باروری ایده آل، باورها نسبت به انجماد تخمک به طور معنی­داری مثبت تر می شود (۵۸۸/۰b= ). باور زنان دارای تحصیلات دانشگاهی نسبت به انجماد تخمک به طور معنی­داری مثبت تر از زنان با تحصیلات غیردانشگاهی بود (۱۰۵/۱b= ). افزایش سن نیز به مثبت تر شدن باورها نسبت به انجماد تخمک انجامید (۰۷/۰b= ). نتیجه­ گیری: افزایش سطح تحصیلات و بهبود موقعیت اقتصادی زنان می­تواند مثبت­تر شدن باور زنان نسبت به انجماد تخمک را به ­دنبال داشته باشد. باور مثبت نسبت به انجماد تخمک نیز می­تواند به حفظ سطح باروری و حتی افزایش آن در آینده کمک کند.

کلیدواژه ها:

Women ، Oocyte Cryopreservation ، Education ، Class Identity ، زنان ، انجماد تخمک ، تحصیلات ، هویت طبقاتی