مقایسه اثربخشی آموزش مستقیم و آموزش همتا بر رفتارهای ارتقا دهنده سلامت در دانش آموزان دختر

زمینه و هدف: نوجوانی دوره ای کلیدی برای سرمایه گذاری های آموزشی است؛ دوره ای که می تواند هم کیفیت زندگی فرد را ارتقا دهد و هم بار بیماری ها و هزینه های آینده نظام سلامت را کاهش دهد. این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی آموزش مستقیم و آموزش همتا بر رفتارهای ارتقاءدهنده سلامت در دانش آموزان متوسطه اول شهر شوش در سال ۱۴۰۳ انجام شد. روش کار: این مطالعه نیمه تجربی با طرح پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری سه ماهه روی ۴۴۸ دانش آموز دختر متوسطه اول شهر شوش با نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انجام شد. در گروه آموزش همتا، دانش آموزان پس از دریافت آموزش و ارزیابی کتبی و عملی به عنوان همتای آموزش دهنده انتخاب شدند. ابزار پژوهش، پرسشنامه سبک زندگی ارتقادهنده سلامت والکر (HPLP-II) بود. مداخله در هشت جلسه ۶۰ تا ۹۰ دقیقه ای ارائه شد. تحلیل داده ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی در نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ انجام شد و سطح معنی داری ۰۵/۰ در نظر گرفته شد. نتایج: هر دو روش آموزش مستقیم و آموزش همتا به طور معنادار موجب بهبود رفتارهای ارتقادهنده سلامت شدند. (۰۵/۰>p) آموزش مستقیم اثر بیشتری بر نمره کلی و ابعاد مسئولیت پذیری، فعالیت بدنی و مدیریت استرس داشت و این اثر تا سه ماه پایدار ماند، در حالی که آموزش همتا بیشترین تاثیر را بر روابط بین فردی و رشد معنوی نشان داد. نتیجه گیری: هر دو روش آموزش مستقیم و آموزش همتا موثرند؛ آموزش مستقیم اثر پایدارتر بر ابعاد اصلی سلامت دارد و آموزش همتا بیشتر جنبه های ارتباطی و انگیزشی را تقویت می کند. ترکیب این دو روش نتایج بهتری برای ارتقای سلامت دانش آموزان فراهم می کند.

کلیدواژه ها:

Health-Promoting Behaviors ، Direct Education ، Peer Education ، Female Students ، Middle School ، رفتارهای ارتقا دهنده سلامت ، آموزش مستقیم ، آموزش همتا ، دانش آموز دختر ، دوره متوسطه اول