نقش میانجی سرگردانی ذهنی در رابطه بین حمایت اجتماعی و تاب آوری با افکار خودکشی در زنان قربانی سوءرفتار همسر

هدف:  پژوهش حاضر بررسی نقش میانجی سرگردانی ذهنی در رابطه بین حمایت اجتماعی و تاب آوری با افکار خودکشی در زنان قربانی همسرآزاری بود. روش:  این پژوهش از طرح توصیفی همبستگی و مدل یابی معادلات ساختاری (تحلیل میانجیگری) استفاده کرد. جامعه آماری شامل زنان متاهلی بود که قربانی سوء رفتار همسر در شهرهای ملایر و کرمانشاه بوده و حداقل یک سال تجربه زندگی مشترک داشتند. نمونه آماری شامل ۳۵۴ زن قربانی سوء رفتار همسر بود که به صورت هدفمند انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه سوء رفتار همسر (هادسون و مک این تاش، ۱۹۸۱)، مقیاس چندبعدی حمایت اجتماعی ادراک شده (زیمت و همکاران، ۱۹۸۸)، فرم کوتاه تاب آوری (کانر-دیویدسون، ۲۰۰۳)، مقیاس سرگردانی ذهنی  (مرازک و همکاران، ۲۰۱۳) و مقیاس افکار خودکشی (بک و همکاران، ۱۹۷۴) استفاده شد.نتایج: نتایج نشان داد که تا ۴۰ درصد از زنان قربانی سوء رفتار همسر دارای افکار خودکشی و ۲.۸۲٪ دارای افکار خودکشی شدید بودند. تحلیل مسیر نشان داد که تاب آوری تاثیر منفی و معناداری بر سرگردانی ذهنی  دارد (۰۰۱/۰>p؛ ۳۸/۰-=β )، حمایت اجتماعی تاثیر منفی و معناداری بر افکار خودکشی دارد (۰۰۱/۰>p؛ ۱۲۵/۰-=β ) و سرگردانی ذهنی  تاثیر مثبت و معناداری بر افکار خودکشی دارد (۰۰۱/۰>p؛ ۳۷/۰=β ). تحلیل اثرات غیرمستقیم نیز نشان داد که سرگردانی ذهنی  نقش میانجی معناداری بین حمایت اجتماعی و افکار خودکشی(۰۰۱/۰>p؛ ۱۴/-۰=β ) ایفا می کند.نتیجه گیری:  پیشنهاد می شود مداخلاتی طراحی شود که هم حمایت اجتماعی و تاب آوری را افزایش دهند و هم سرگردانی ذهنی  را کاهش دهند تا سطح افکار خودکشی در زنان قربانی سوء رفتار همسر کاهش یابد.

کلیدواژه ها:

: افکار خودکشی ، تاب آوری ، حمایت اجتماعی ، زنان قربانی همسرآزاری ، سرگردانی ذهنی