نقش سبک های فرزند پروری و بهزیستی روانشناختی مادران در کنترل علایم اختلال اتیسم کودکان

اختلال طیف اتیسم به عنوان یک اختلال تحولی پیچیده، چالش های فراوانی را برای نظام خانواده، به ویژه مادران، به همراه دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش سبک های فرزندپروری و بهزیستی روان شناختی مادران در کنترل علایم اختلال اتیسم کودکان انجام شد. این مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه مادران دارای فرزند مبتلا به اتیسم تشکیل دادند که از میان آن ها، تعداد ۱۰۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس و با فراخوان در بسترهای فضای مجازی (گروه های حمایتی و انجمن های آنلاین اتیسم) به عنوان نمونه انتخاب شدند. شرکت کنندگان به پرسشنامه سبک های فرزندپروری بامریند، مقیاس بهزیستی روان شناختی ریف و چک لیست ارزیابی درمان اتیسم پاسخ دادند. یافته های حاصل از تحلیل رگرسیون نشان داد که بهزیستی روان شناختی مادران و سبک فرزندپروری مقتدرانه به طور مثبت و معناداری توانایی پیش بینی کنترل علایم اتیسم را دارند. در مقابل، سبک های فرزندپروری مستبدانه و سهل گیرانه با افزایش تنش و عدم کنترل بهینه علایم کودک همراه بودند. نتایج حاکی از آن است که هرچه مادران از سلامت روان و بهزیستی بالاتری برخوردار باشند و از شیوه های تربیتی قاطع و مهربانانه استفاده کنند، شدت علایم ارتباطی و رفتاری در کودکان اتیسم به شکل موثرتری کاهش می یابد. بنابراین، توجه به خودکارآمدی و سلامت روانی مادران در کنار درمان های مستقیم کودک، امری ضروری است و پیشنهاد می گردد دوره های آموزشی مدیریت استرس و اصلاح سبک های فرزندپروری در برنامه های جامع درمانی این کودکان گنجانده شود

کلیدواژه ها:

اختلال طیف اتیسم ، سبک های فرزندپروری ، بهزیستی روان شناختی ، سلامت روان مادران.